Proroctwo Ezechiela

Proroctwo Ezechiela

WSTĘP (1,1-3,21).Powołanie proroka. WIDZENIE EZECHIELA (1,1-2,1a). Data i miejsce (1,1-3). Obłok z czterema istotami żyjącymi (4-14). Koła (15-21). Sklepienie (22-25). Tron i chwała Pańska (1,26-2,1a).
11 I stało się trzydziestego roku, w miesiącu czwartym, piątego dnia miesiąca, gdy byłem wpośród pojmanych nad rzeką Chobar, otworzyły się niebiosa i ujrzałem widzenia Boże.2 Piątego dnia miesiąca – był to rok piąty przesiedlenia króla Joachina3 – stało się słowo Pańskie do Ezechiela, syna Buzego, kapłana, w ziemi Chaldejskiej nad rzeką Chobar i stała się tam nad nim ręka Pańska.4 I widziałem, a oto wiatr gwałtowny nadciągał od północy i obłok wielki i ogień skłębiony, a jasność wokoło niego, a spośród niego wygląd jakby mosiądzu, to jest spośród ognia.5 A w środku niego podobieństwo czterech zwierząt, a ta postać ich: podobieństwo człowieka w nich.6 Cztery oblicza u każdego i cztery skrzydła u każdego.7 Nogi ich były proste, stopa nogi ich jak stopa nogi cielęcej, a iskierki jak wygląd miedzi rozpalonej.8 I ręce człowiecze pod skrzydłami ich po czterech stronach, a oblicza i skrzydła po czterech stronach mały.9 skrzydła ich złączone były jednego z drugim; nie odwracały się, gdy chodziły, ale każde przed obllczem swoim chodziło.10 A podobieństwo oblicza ich: twarz człowieka, a twarz lwa po prawej stronie wszystkich czterech, a twarz wołu po lewej wszystkich czterech, a twarz orła z wierzchu wszystkich czterech.11 Twarze ich i skrzydła ich podniesione w górę: dwa skrzydła każdego łączyły się, a dwa zakrywały ciała ich.12 A każde z nich przed obliczem swym chodziło: dokąd duch pędził, tam chodziły i nie odwracały się, kiedy chodziły.13 A podobieństwo zwierząt: postać ich była jakby węgla ognistego gorejącego i jak kształt pochodni. To było widzenie, przebiegające między zwierzętami: jasność ognia, a z ognia wychodząca błyskawica. 14 A zwierzęta biegały i wracały się na kształt błyskawicy ognistej.15 A gdy patrzałem na zwierzęta, ukazało się na ziemi obok zwierząt, jedno koło, mające cztery twarze.16 A wygląd kół i robota ich jak widzenie morza, a podobieństwo jedno u wszyst- kich czterech, a wygląd ich i robota, jakby było koło w środku koła.17 Na cztery strony swe chodziły, a nie odwracały się, gdy chodziły.18 Miały też koła postawę i wysokość i wygląd straszny; a wszystko ciało pełne oczu wokoło owych czterech. 19 A gdy chodziły zwierzęta, chodziły również i koła obok nich, a gdy się podnosiły zwierzęta od ziemi, podnosiły się też i koła.20 Dokądkolwiek szedł duch, tam, gdy szedł duch, podnosiły się również i koła idąc za nim; bo duch żywota był w kołach.21 Z idącymi chodziły, a ze stojącymi stały, a z podniesionymi od ziemi również i koła się podnosiły, idąc za nimi; bo duch żywota był w kołach22 A podobieństwo sklepienia było nad głowami zwierząt jak wygląd kryształu strasznego i rozciągniętego nad głowami ich w górze.23 A pod sklepieniem skrzydła ich wyprostowane, jednego ku drugiemu; każde dwoma skrzydłami zakrywało ciało swe, a drugie podobnie się zakrywało.24 I słyszałem szum skrzydeł ich, jakby głos wód wielkich, jak głos najwyższego Boga; gdy chodziły, był jakby głos mnóstwa, jak głos obozu, a gdy stały, opuszczały się skrzydła ich. 25 Bo gdy był głos nad sklepieniem, które było nad głową ich, stawały i opuszczały skrzydła swe.26 A nad sklepieniem, które wisiało nad ich głowami było, jakby wygląd kamienia szafiru, podobieństwo stolicy, a na podobieństwie stolicy podobieństwo jakby postaci człowieka na niej.27 I widziałem jakby wygląd mosiądzu, jak widzenie ognia wewnątrz niego wokoło, od biódr jego i wyżej, a od biódr jego aż na dół widziałem jakby kształt ognia błyszczącego wokoło28 Jak widzenie tęczy, gdy bywa na obłoku w dzień deszczu, takie było widzenie blasku wokoło.
21 Takie było widzenie podobieństwa chwały Pańskiej. POSŁANNICTWO PROROCZE (2,1 b – 3,21). Prorok przed Panem (2,1b-2). Posłany do ludu buntowniczego (3-5), nie ma się go obawiać (6-7). Księga proroctwa zjedzona (2,8 – 3,3). Nowe zlecenie (4-11). Zniknięcie widzenia, Ezechiel wśród wygnańców (12-15). Uzupełnienie posłannictwa: odpowiedzialość proroka (16-21).1 I ujrzałem, i upadłem na oblicze swe, i usłyszałem głos mówiącego. I rzekł do mnie: “Synu człowieczy, stań na nogi twe, a będę mówił z tobą!”2 I wszedł we mnie duch, gdy przemówił do mnie, i postawił mię na nogi moje, i słyszałem przemawiającego do mnie i mówiącego:3 “Synu człowieczy, posyłam ja ciebie do synów Izraelowych, do narodów odstępnych, które odstąpiły ode mnie; oni i ojcowie ich przestąpili przymierze moje aż do dnia tego.4 A są to synowie zatwardziałego oblicza i nieposkromionego serca, do których ja ciebie posyłam; a powiesz do nich: “To mówi Pan Bóg.”5 Czy cię usłuchają, czy snadź zaniechają bo dom to drażniący jest – będą wiedzieć, że prorok był wpośród nich.6 Ty tedy, synu człowieczy, nie bój się ich i mów ich się nie lękaj, bo niewierni i przewrotni są z tobą, i z niedźwiadkami mieszkasz. Słów ich nie bój się i oblicza ich nie lękaj się, bo dom to drażniący jest.7 Będziesz więc mówił słowa moje do nich, czy snadź usłuchają, czy zaniechają, bo drażniący są.8 A ty, synu człowieczy, słuchaj, co ja mówię do ciebie, a nie bądź drażniący, jak dom drażniący jest; otwórz usta twoje, a jedz, co ja daję tobie.”9 I ujrzałem, a oto wyciągnięta do mnie ręka, w której była zawinięta księga; i rozwinęła ją przede mną; a była ona zapisana wewnątrz i zewnątrz, a napisane na niej były narzekania i pieśń i biada.
31 I rzekł do nlnie: “Synu człowieczy, cokolwiek znajdziesz, zjedz; zjedz tę księgę, a idź i mów do synów Izraelowych!”2 I otworzyłem usta moje, i nakarmił mię ową księgą, i rzekł do mnie:3 “Synu człowieczy, brzuch twój jeść będzie, a wnętrzności twoje napełnią siç tą księgą, którą ja daję tobie.” I zjadłem ją, a była w ustach moich jak miód słodka.-4 I rzekł do- mnie: “Synu człowieczy, idź do domu Izraelowego, i będziesz mówił słowa moje do nich.5 Bo nie do ludu głębokiej mowy i nieznajomego języka posyłają cię, lecz do domu Izraelowego;6 ani do narodów mnogich głębokiej mowy i nieznajomego języka, których mów nie mógłbyś rozumieć, a gdybyś był do nich posłany, oni by cię usłuchali.7 Lecz dom Izraelów nie zechce cię słuchać, gdyż mnie słuchać nie chcą; bo wszystek dom Izraelów jest wytartego czoła i twardego serca.8 Oto uczyniłem oblicze twoje bardziej nieugięte niż oblicze ich i czoło twoje twardsze niż czoła ich.9 Jak diament i jak krzemień uczyniłem oblicze twoje; nie bój się ˇich, bo to dom drażniący jest “10 I rzekł do mnie: “Synu człowieczy, wszystkie słowa moje, które ja mówię do ciebie, bierz do serca swego i słuchaj uszyma swymi.11 A idź, wejdź do przesiedlonych, do synów ludu twego, i przemówisz do nich, i powiesz im: “To mówi Pan Bóg,” czy snadź usłuchają, czy też zaniechają.”12 I uniósł mię duch, i usłyszałem za sobą głos poruszenia wielkiego: “Błogosławiona chwała Pańska z miejsca swego!”13 I głos skrzydeł zwierząt tłukących jedno o drugie, i głos kół idących za zwierzętami, i głos poruszenia wielkiego.14 Duch też podniósł mię uprowadził mię, i poszedłem z gorzkością w rozgniewaniu ducha mego; bo ręka Pańska była ze mną wzmacniając mię.15 I przyszedłem do przesiedlonych, do stogu nowego zboża, do tych, którzy mieszkali nad rzeką Chobar, i siadłem, gdzie oni siedzieli; i mieszkałem tam siedem dni smutny wpośród nich.16 A gdy minęło siedem dni, stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc: 17 “Synu człowieczy, dałem cię na stróża domowi Izraelowemu; i będziesz słuchał z ust moich słowa, i powiesz im ode mnie. 18 jeśli ja powiem bezbożnemu: “Śmiercią umrzesz,” a ty nie oznajmisz mu, ani mu nie powiesz, aby się odwrócił od drogi swej bezbożnej i żył, ów bezbożny w bezbożności swojej umrze; lecz krwi jego z ręki twojej domagać się będę.19 A jeśli ty oznajmisz bezbożnemu, a on się nie nawróci od bezbożności swojej i od drogi swej bezbożnej, on w nieprawości swej, umrze, a ty wybawiłeś duszę swoją.20 Lecz i sprawiedliwy, jeśli się odwróci od sprawiedliwości swej i będzie czynił nieprawość, położę zawadę przed nim; on umrze, ponieważ mu nie oznajmiłeś, w grzechu swoim umrze i nie będą w pamięci sprawiedliwości jego, które czynił, lecz krwi jego z ręki twojej domagać się będę.21 Ale jeśli ty oznajmisz sprawiedliwemu, żeby nie grzeszył sprawiedliwy, a on nie będzie grzeszył, zaprawdę żyć będzie, ponieważ mu oznajmiłeś, a ty wyzwoliłeś duszę swoją.”CZĘŚĆ I (3,22 – 24,27).PROCTWA PRZECIW JUDZIE I JERUZALEMI. Piąty rok niewoli Joachina. (3,22 – 7,27).ZAMKNIĘCIE I MILCZENIE PROROKA (3,22-27).22 I stała się nade mną ręka Pańska, i rzekł do mnie: “Wstań i wyjdź na pole, a tam będę mówił z tobą.”23 I wstawszy poszedłem na pole, a oto tam stała chwała Pańska; lak chwała, którą widziałem nad rzeką Chobar, i padłem na oblicze moje. 24 I wstąpił we mnie duch, i postawił mię na nogach moich, i mówił ze mną, i rzekł mi: “Wejdź i zamknij się w wewnątrz domu twego.25 A ty synu człowieczy, oto dane są na ciebie powrozy, i zwiążą cię nimi, i nie wyjdziesz spośród nich.26 I uczynię, że język twój przylgnie do podniebienia twego, i będziesz niemy, a nie jak mąż karcący, bo dom drażniący to jest27 A gdy z tobą mówić będę, otworzę usta twoje i powiesz do nich: “To mówi Pan Bóg: Kto słucha, niech słucha, a kto chce zaniechać, niech zaniecha; bo dom drażniący to jest.” PROROCTWA SYMBOLICZNE O UPADKU JEROZOLIMY I O WYGNANIU (4,1- 5,17). Plan Jerozolimy oblężonej (4,1-3). Długość wygnania (4-8). Chleb oblężenia (9-11.16-17) i strawa nieczysta na wygnaniu (12-15). Klęski,jakie dotkną mieszkańców jerozolimy::symbol włosów (5,1-4) i jego wyjaśnienie (5-17).
41 A ty, synu człowieczy, weźmij sobie cegłę i położysz ją przed sobą, i wyrysujesz na niej miasto Jeruzalem.2 I sporządzisz przeciw niemu oblężenie, i zbudujesz baszty, i usypiesz wał, i położysz przeciwko niemu obozy, i postawisz tarany wokoło.3 A ty wetmij sobie panew żelazną, i postawisz ją zamiast muru żelaznego między tobą a między miastem, i umocnisz twarz twoją przeciw niemu, i będzié oblężone, i otoczysz je. Znak to jest dla domu Izraelowego.-4 A ty będziesz spał na boku twym lewym i włożysz nań nieprawości domu Izraelowego wedle liczby dni, przez które spać będziesz na nim, i przyjmiesz nieprawości ich.5 A ja dałem tobie lata nieprawości ich wedle liczby dni trzysta dziewięćdziesiąt dni; i poniesiesz nieprawość domu Izraelowego.6 A dokonawszy tego będziesz spał jeszcze raz na boku twym prawym i wetmiesz nieprawość domu Judzkiego przez czterdzieści dni; dzień za rok, dzień, mówię, za rok dałem tobie.7 A do oblężenia Jeruzalem obrócisz twarz twoją i ramię twoje będzie wyciągnięte, i będziesz prorokował przeciw niemu.8 Oto cię otoczyłem powrozami i nie obrócisz się z jednego boku na drugi, aż wypełnisz dni oblężenia twego.9 A ty nabierz sobie pszenicy, jęczmienia, bobu, soczewicy, jagieł i wyki, i włożysz je w naczynie jedno i sporządzisz sobíe chleb według liczby dni, przez które będziesz spał na boku twoim; przez trzysta dziewięćdziesiąt dni będziesz go jadł.10 A strawa twoja, którą jeść będziesz, będzie ważyć dwadzieścia syklów na dzień; od czasu do czesu jeść to będziesz.11 I wodę poď miarą pić będziesz, szóstą część hinu, od czasu do czasu pić to będziesz.12 A jak podpłomyk jęczmienny jeść go będziesz; a nawozem z wydzielin ludzkich nakryjeszgo przed ich oczyma.”13 I rzekł Pan: “Tak będą jeść synowie Izraelowi chleb swój nieczysty między narodami, do których ich wyrzucę.”14 I rzełem. Ach, ach, ach, Panie Boże, oto dusza moja nie jest splugawiona, a ścierwa i rozdartego od zwierząt nie jadłem od dzieciństwa mego aż dotąd, ani nie wchodziło do ust moich żadne mięso nieczyste.”15 I rzekł do mnie: “Oto dałem ci gnój wołowy zamiast gnoju człowieczego, i uczynisz chleb twój na nim.”16 I rzekł do mnie:”Synu człowieczy, oto ja złamię laskę chleba w Jeruzalem i będą jeść chleb pod wagą i w trwodze, a wodę pod miarą w ucisku pić będą,17żeby gdy nie stanie chleba i wody, upadł każdy na brata swego i poschnęli w nieprawościach swoich.
51 A ty, synu człowieczy, weźmij sobie miecz ostry, golący włosy; i weźmiesz go i pociągniesz po głowie twojej i po brodzie twojej; i weźmiesz sobie szale wagi, i rozdzielisz je.2 Trzecią część spalisz ogniem wpośród miasta, gdy się wypełnią dni oblężenia; i weźmiesz trzecią część, i zsiekasz mieczem dokoła niego; a inną trzecią część roztrzęsiesz na wiatr, a miecza dobędę za nimi.3 I weźmiesz z nich małą ilość, i zawiążesz je na krańcu płaszcza twego.4 A z tych jeszcze weźmiesz i wrzucisz je w środek ognia, i spalisz je w ogniu; a z niego wyjdzie ogień na wszystek dom Izraelów.5 – To mówi Pan Bóg; To jest Jeruzalem! Wpośród narodów położyłem je, a wokoło niego ziemie.6 I wzgardziło sądami moimi, że się stało bezbożniejsze niźli narody; i przykazaniami moimi więcej niźli te ziemie, które są wokoło niego; bo sądy moje porzucili, a według przykazań moich nie postępowali. 7 Przeto to mówi Pan Bóg: Ponieważ przewyższyliście narody, które są dokoła was, a nie chodziliście według przykazań moich i sądów moich nie zachowaliście, i wedle sądów narodów, które są dokoła was, nie czyniliście, przeto to mówi Pan Bóg:8 Oto ja przeciw tobie, i ja sam uczynię w.pośrodku ciebie sądy przed oczyma narodów; a uczynię w tobie, czego nie uczyniłem i czemu podobnego czynić nie będę więcej, dla wszystkich obrzydłości twoich. Przeto ojcowie będą jeść synów wpośród ciebie, a synowie będą jeść ojców swych, i spełnię na tobie sądy i rozsypię wszystkie ostatki twoje na wszelki wiatr.11 Przeto żyję ja, mówi Pan Bóg, dlatego że świątynię moją zgwałciłoś wszelakim obrażeniem twoim i wszelakimi obrzydłościami twymi, ja też połamię, a nie przepuści oko moje i nie zlituję się.12 Trzecia część z ciebie morem pomrze i głodem wyginie wpośród ciebie, a trzecia część z ciebie od miecza polegnie wokoło ciebie; a trzecią część twoją na wszelki wiatr rozproszę, a miecza dobędę za nimi.13 I wykonam zapalczywość moją, i uspokoję rozgniewanie moje na nich i ucieszę się; i poznają, że ja, Pan, mówiłem w żarliwości mojej, gdy wykonam rozgniewanie moje na nich.14 I dam cię na spustoszenie i na hańbę narodom, które są dokoła ciebie przed obliczem każdego mijającego.15 I będziesz hańbą i złorzeczeniem, przykładem i zdumieniem między narodami, które są dokoła ciebie, gdy spełnię na tobie sądy w zapalczywości i w rozgniewaniu i w łajaniu zawziętym 16 ja, Pan, powiedziałem gdy wypuszczę na nich złe strzały głodu, które będą śmiertelne, a które wypuszczę, aby was wytracić, i głód zbiorę na was, a połamię u was laskę chleba.17 I puszczę na was głód i zwierzęta złe aż do wytracenia; a zarazy i krew przechodzić będą przez ciebie, i miecz przywiodę na cię. Ja, Pan, mówiłem.” KARA ZA BAŁWOCHWALSTWO (6,1-14). Przeciw górom Palestyny (1-3a). Bałwany pogańskie będą zniszczonę, a ich czciciele wytępieni (3b-7). Mała resztka na wygnaniu (8-10). Trzy narzędzia śmierci (11-12). Ta kara ujawni wieĺkośç Pana (13-14).
61 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:2 “Synu człowieczy, obróć oblicze twoje ku górom izraelskim, i prorokować będziesz przeciw nim, i,powiesz:3 Góry izraelskie, słuchajcie słowa Pana Boga! To mówi Pan Bóg górom i pagórkom, skałom i dolinom: Oto ja przywiodę na was miecz i wytracę wyżyny wasze,4 i rozwalę ołtarze wasze, i będą połamane bałwany wasze, i porzucę pobitych waszych przed bałwanami waszymi.5 I złożę trupy synów Izraelowych przed bałwananli waszymi i rozrzucę kości wasze dokoła ołtarzów waszych6 we wszystkich miejscach waszego mieszkania. Miasta będą spustoszone, a wyżyny zburzone i rozwalone; i zginą ołtarze wasze i połamane będą, i ustaną bałwany wasze, i skruszone będą zbory wasze, i wygładzone będą dzieła wasze.7 I padną zabici wpośród was i dowiecie się, żem ja Pan.8 A pozostawię z was tych, którzy ujdą miecza między narodami, gdy was rozproszą po ziemiach.9 I wspomną na mnie ocaleni wasi między narodami, do których jako więźniowie żostali uprowadzeni, że skruszyłem serce ich cudzołożące i odstępujące ode mnie, i oczy ich cudzołożące za bałwanami swymi; i obmierzną sami sobie dla złości, które czynili wszelakimi obrzydłościami swymi.10 I poznają, że ja, Pan, nie na próżno mówiłem, że im to zło uczynię.”11 To mówi Pan Bóg: “Uderz w rękę twoją i tupnij nogą twoją i mów: “Biada!” na wszystkie obrzydłości złe domu Izraelowego; bo od miecza, od głodu i od moru polegną.12 Kto daleko jest, morem umrze, a kto blisko, od miecza padnie, a kto pozostanie i oblężony będzie, głodem umrze; i wykonam rozgniewanie moje na nich.13 A poznacie, żem ja Pan, gdy będą pobici wasi między bałwanami waszymi wokoło ołtarzów waszych, na wszelkim pagórku wysokim i po wszystkich wierzchołkach gór, i pod każdym drzewem zielonym, i pod wszelkim dębem gałęzistym, na miejscu, gdzie palili kadzidła wonne wszystkim bałwanom swoim. 14I wyciągnę rękę moją na nich, i uczynię ziemię spustoszoną i opuszczoną od puszczy Deblata po wszystkich miejscach mieszkania ich; a poznają, żem ja Pan.” NADSZEDŁ KONIEC (7,l-27). Koniec królestwa się zbliża, nie będzie więcej zmiłowania (1-4). Bliski jest dzień pomsty nad mieszkańcami i odpłaty za ich uczynki (5-9); nic z nich nie pozostanie (10-13). Przebieg wypadków (14-16). Bezsilność, żałoba, zawodność bogactw źle używanych (17-21). Ogólne zniszczenie i zamieszanie (22-27).
71 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:2 “A ty, synu człowieczy, to mówi Pan Bóg ziemi Izraelowej: Koniec przyszedł, przyszedł koniec na cztery strony ziemi.3 Teraz koniec na ciebie i puszczę zapalczywość moją na ciebie, i będę cię sądził według dróg twoich, i położę przeciwko tobie wszystkie obrzydłości twoje.4 I nie przepuści oko moje tobie, i nie zlituję się, ale drogi twoje włożę na cię,a obrżydliwości twoje będą wpośród ciebie; i poznacie, żem ja Pan.5 To mówi Pan Bóg: Utrapienie jedno, utrapienie oto idzie.6 Koniec nadchodzi, nadchodzi koniec, ocknął się przeciw tobie, oto nadchodzi.7Przyszło skruszenie na ciebie, który mieszkasz w ziemi, nadchodzi czas, blisko jest dzień zabijania, a nie sławy gór.8 Teraz z bliska wyleję gniew mój na cię, i wykonam zapalczywość moją na tobie, a osądzę cię według dróg twoich, i włożę na cię wszystkie złości twoje.9 A nie przepuści oko moje ani się nie zlituję, ale drogi twoje włożę na cię i obrzydłości twe wpośród ciebie będą; a poznacie, żem ja Pan, który biję.10 Oto dzień, oto przyszedł, wyszło skruszenie, zakwitnęła laska, wyrosła pycha.11Nieprawość urosła w laskę bezbożności; nic z ich i nic z ludu ani z głosu ich, i nie będzie odpoczynku między nimi.12 Przyszedł czas, przybliżył się dzień; kto kupuje, niech się nie raduje, a kto sprzedaje, niech nie żałuje, bo gniew na wszystek lud jego.13 Bo kto sprzedaje, nie wróci się do tego, co sprzedał, a jeszcze między żywymi życie ich; bo widzenie do wszystkiego gminu jego nie wróci się, a mąż w nieprawości żywota swego nie wzmocni się.14 Trąbcie w trąbę, niech się gotują wszyscy, a nie ma, kto by szedł do bitwy, bo gniew mój na wszystek lud jego.15 Miecz zewnątrz, a mór i głód wewnątrz; kto jest na polu, od miecza umrze, a którzy w mieście, morem i głodem pożarci będą.16 I ocaleją ci, którzy uciekną z nich, a będą na górach jak gołębice dolin, wszyscy drżący, każdy w nieprawości swej.17 Wszystkie ręce omdleją i wszystkie kolana pociekną wodą.18 I przepaszą się włosiennicami, i okryje Ich trwoga, na każdej też twarzy wstyd, a na wszystkich głowach ich łysma.19 Srebro swe precz wyrzucać będą, a złoto ich gnojem będzie; srebro ich i złoto nie będzie ich mogło wybawić w dzień zapalczywości Pańskiej. Duszy swej nie nasycą i brzuchy ich nie będą napełnione; bo stało się powodem nieprawości ich.20 I ozdobę klejnotów swoich na pychę obrócili, i wyobrażenia obrzydłości swych i bałwanów z tego poczynili; dlatego obróciłem im to w nieczystość21 i dam to w ręce obcych na rozchwycenie i bezbożnikom ziemi na łup i splugawią je.22 I odwrócę oblicze moje od nich i zgwałcą tajemnicę moją, i wejdą do niej łupieżcy, i splugawią ją.23 Uczyń zakończenie, ponieważ ziemia pełna jest sądu krwi, a miasto pełne nieprawości.24 I przywiodę najgorszych z narodu, i posiądą domy ich, a uciszę pychę możnych, i posiądą świątynie ich.25 Gdy ucisk nadejdzie, będą szukać pokoju, a nie będzie.26 Trwoga za trwogą przyjdzie i wieść za wieścią; i będą szukać widzenia u proroka, a zakon zginie od kapłana i rada od starców.27 Król będzie w żałobie, a książę oblecze się w smutek, i ręce ludu ziemi strwożą się. Według drogi ich uczynię im i według sądów ich osądzę ich, a wiedzieć będą, żem ja Pan.”II. Szósty rok niewoli Joachina.(8,1-19,14). WIDZENIE GRZECHÓW I KARY JEROZOLIMY (8,1-11,25). Prorok przeniesiony w duchu do świątyni jerozolimskiej; chwała Pańska (8,1-4). Bałwochwalstwo w świątyni: bałwan zawiści (5-6); kult zwierząt (7-13); niewiasty opłakujące Adonisa (14-15); kult słońca (16-18). Mieszkańcy Jerozolimy wytraceni przez sześciu mężów; znak ocalenia (9,1-11). Miasto spalone ogniem (10,1-8). Opis cherubów i wozu (9-17). Bóg opuszcza swą świątynię (18-22). Kara na bezbotnych wodzów ludu (11,1-13). Obietnica zmiłowania Bożego nad wygnańcami (14-21). Bóg opuszcza miasto (22-23). Koniec zachwytu proroka (24-25).
81 I stało się roku szóstego, w szóstym miesiącu, dnia piątego, ja siedziałem w domu moim, a starsi judzcy siedzieli przede mną, i padła tam na mnie ręka Pana Boga.2 I ujrzałem, a oto podobieństwo jakby wyglądu ognia, od wyglądu bioder jego i niżej ogień, a od biódr jego i wyżej jakby wygląd jasności, jakby wygląd mosiądzu.3 I podobieństwo spuszczonej ręki uchwyciło mię za kędzierze głowy mojej, i podniósł mię duch między ziemię a niebo, i przywiódł mię do Jeruzalem w widzeniu Bożym obok bramy wewnętrznej, zwróconej ku północy gdzie był postawiony bałwan zawiści ku pobudzaniu zawiści.4 A oto tam chwała Boga Izraelowego według widzenia, które widziałem na polu.5 I rzekł do mnie: “Synu człowieczy, podnieś oczy twe na drogę północną.”I podniosłem oczy moje na drogę północną, a oto na północ od bramy ołtarza bałwan zawiści w samym wejściu.6 I rzekł do mnie: “Synu człowieczy, czy widzisz ty, co ci czynią, obrzydłości wielkie, które tu spełnia dom Izraelski, abym daleko odstąpił od świątyni mojej? Ale obróciwszy się, ujrzysz obrzydliwości jeszcze większe.”7 I zaprowadził mię do drzwi dziedzińca, i ujrzałem, a oto dziura jedna w ścianie.8I rzekł do mnie: “Synu człowieczy, przekop ścianę.” A gdy przekopałem ścianę, ukazały się drzwi jedne9 I rzekł do mnie: “Wejdź, a obacz obrzydłości bardzo złe, które tu ci spełniają.”10 I wszedłszy ujrzałem, a oto wszelkie podobieństwo płazów i zwierząt, obrzydliwość i wszelakie bałwany domu Izraelskiego, wymalowane były na ścianie wszędzie wokoło.11 A siedemdziesięciu mężów ze starszych domu Izraelowego i Jezoniasz, syn Safana, stał wpośród owych stojących przed malowidłami, i każdy miał kadzielnicę w ręku swoich, a kurzawa obłoku z kadzidła wstępowała.12 I rzekł do mnie: “Zaiste widzisz, synu człowieczy, co starsi domu Izraelowego robią w ciemności, każdy w skrytości komory swej; bo mówią: “Nie widzi nas Pan, opuścił Pan ziemię.”13 I rzekł do mnie: “Obróciwszy się, ujrzysz obrzydłości jeszcze większe, które.ci spełniają.”14 I zaprowadził mię przez drzwi bramy domu Pańskiego, zwrócone na północ; a oto tam niewiasty siedziały, płacząc Adonisa.15 I rzekł do mnie: “Zaiste widziałeś, synu człowieczy; jeszcze obróciwszy się ujrzysz obrzydliwości większe niźli te”16 I wwiódł mię do wewnętrznego dziedzińca domu Pańskiego, a oto u drzwi domu Pańskiego między przysionkiem a ołtarzem około dwudziestu pięciu mężów, tyłem obróconych do kościoła Pańskiego, a twarzą na wschód, i kłaniali się na wschód słońca.17 I rzekł do mnie: “Zaiste widziałeś, synu człowieczy. Czy to mało jest domowi Judzkiemu czynić obrzydłości te, które tu czynią? Bo napełniwszy ziemię nieprawością obrócili się, by drażnić mnie; a oto przykładają gałązkę do nosa swego.18 Przeto i ja będę czynił w zapalczywości; nie przepuści oko moje ani się nie zmiłuje, a gdy będą wołać do uszu moich głosem wielkim, nie wysłucham ich.”
91 I wołał do uszu moich głosem wielkim mówiąc: “Przybliżyły się nawiedzenia miasta, a każdy ma narzędzie zabijania w ręce swej”2 A oto sześciu mężów szło od drogi bramy wyższej, zwróconej ku północy, a każdego narzędzie zguby w ręce jego, jeden też mąż wpośród nich był obleczony w płócienne szaty, a kałamarz pisarski na biodrach jego. I weszli, i stanęli obok ołtarza miedzianego.3 A chwała Pana Izraelowego podniosła się z cherubina, nad którym była, do progu domu; i zawołał męża, który był obleczony w płócienne szaty, a miał kałamarz pisarski na biodrach swych.4 I rzekł Pan do niego: “Przejdź przez środek miasta, poprzez Jeruzalem, i naznacz Tau na czołach mężów wzdychających i żałujących nad wszystkimi obrzydłościami, które się dzieją w pośrodku niego.”5 A tamtym rzekł, gdym ja słyszał: “Idźcie po mieście zanim i zabijajcie;niech nie przepuszcza oko wasze ani się nie zmiłujcie!6 Starego, młodzieńca i pannę, maluczkiego i niewiasty zabijcie aż do szczętu; a każdego, na którym ujrzycie Tau, nie zabijajcie; a od świątyni mojej pocznijcie!” A tak poczęli od mężów starszych, którzy byli przed domem Bożym.7 I rzekł do nich: “Splugawcie dom i napełnijcie dziedzińce zabitymi. Wyjdźcie!” I wyszli, i zabijali tych, którzy byli w mieście.8 A gdy się zabijanie skończyło, zostałem ja i upadłem na oblicze moje, i wołając rzekłem: “Ach, ach, ach, Panie Boże! a więc wytracisz wszystek ostatek Izraela wylewając zapalczywość twoją na Jeruzalem?”9 I rzekł do mnie: “Nieprawość domu Izraelskiego i Judzkiego jest zbyt wielka, i ziemia się krwią napełniła, i miasto pełne jest odwrócenia; bo mówili: “Opuścił Pan ziemię i Pan nie widzi.”10 Przeto też oko moje nie przepuści, ani się nie zmiłuję; drogę ich na głowę ich oddam!”11 A oto mąż, który był obleczony w płócienne szaty, który miał kałamarz na grzbiecie swoim, odpowiedział słowo mówiąc: “Uczyniłem jak mi rozkazałeś!”
101 I widziałem, a oto na sklepieniu, które było nad głową cherubów jakby kamień szafirowy, jakby kształt podobieństwa stolicy ukazał się nad nimi.2 I rzekł do męża, który obleczony był w płócienne szaty, i rzekł: “Wejdź w pośrodek kół, które są pod cherubami, i napełnij rękę twoją węglami ognistymi, które są między cherubami, a wysyp na miasto.” I wszedł przed oczyma mymi.3 A cherubini stali po prawej stronie domu, gdy mąż wchodził, a obłok napełnił dziedziniec wewnętrzny.4 I podniosła się chwała Pańska z nad cheruba do progu domu i napełnił się dom obłokiem, a dziedziniec napełnił się światłością chwały Pańskiej.5 A szum skrzydeł cherubów słyszany był aż do dziedzińca zewnętrznego, jak głos Boga wszechmogącego mówiącego.6 A gdy rozkazał mężowi, który obleczony był w płócienne szaty, mówiąc: “Weź ognia spośród kół, które są między cherubami,” wszedłszy on stanął obok koła.7 I wyciągnął cherub rękę z pośrodka cherubów, do ognia, który był między cherubami, i wziął, i dał w rękę tego, który był obleczony w płócienne szaty, a ten wziąwszy wyszedł.8 I ukazało się w cherubach podobieństwo ręki człowieczej pod skrzydłami ich.9 I widziałem, a oto cztery koła obok cherubów: koło jedno obok cheruba jednego, a koło drugie obok cheruba drugiego, a wygląd kół był na oko jakby kamienia chryzolitu,10 a wyglądu ich czterech jedno było podobieństwo, jakby było koło w póśrodku koła.11 A gdy chodziły, na cztery strony chodziły, a nie odwracały się, gdy chodziły; ale na miejsce, na które kierowało się to, które pierwsze było, szły i drugie, a nie odwracały się.12 A wszystko ciało ich i szyje, i ręce, i skrzydła, i koła pełne były oczu wokoło czterech kół.13 A te koła nazwał potoczystymi, co ja słyszałem.14 A cztery oblicza miał każdy: oblicze jedno oblicze cheruba, a oblicze drugie oblicze człowieka, a w trzecim oblicze lwa, a w czwartym oblicze orła.15 I podnieśli się cherubowie. To jest zwierzę, które widziałem nad rzeką Chobar.16 A gdy chodzili cherubowie, szły razem przy nich i koła, a gdy podnosili cherubowie skrzydła swe, aby się wznieść od ziemi, nie zostawały koła, ale i one obok były.17 Gdy oni stali, stały, a z podniesionymi podnosiły się, bo duch żywota był w nich.18 I wyszła chwała Pańska od progu kościoła, i stanęła nad cherubami.19 A podniósłszy cherubowie skrzydła swe wznieśli się od ziemi przede mną; a gdy oni wychodzili, koła też szły za nimi, i stanęli w wejściu bramy wschodniej domu Pańskiego, a chwała Boga Izraelowego była nad nimi.20 To jest zwierzę, które widziałem pod Bogiem Izraelowym nad rzeką Chobar; i zrozumiałem, że to cherubowie byli.21 Cztery twarze u każdego i cztery skrzydła u każdego, a podobieństwo ręki człowieczej pod skrzydłami ich.22 A podobieństwo twarzy ich, te same twarze były, które widziałem nad rzeką Chobar, i wygląd ich, i rozpęd każdego, by w kierunku oblicza swego chodzić.
111 I podniósł mię duch, i wwiódł mię do bramy domu Pańskiego wschodniej, zwróconej na wschód słońca: a oto w wejściu bramy dwudziestu pięciu mężów, i ujrzałem wpośród nich Jezoniasza, syna Azura i Feltiasza, syna Banajasza, książąt ludu.2 I rzekł do mnie: “Synu człowieczy, ci to są mężowie, którzy myślą nieprawość i dają złą radę w miście tym, mówiąc:3 “Czyż nie dawno zbudowane są domy? To jest kocioł, a myśmy mięso.” 4 Przeto prorokuj o nich, prorokuj, synu człowieczy!”5 I przypadł na mnie duch Pański, i rzekł do mnie: “Mów: to mówi Pan: Tak rzekliście, domu Izraelów, a myśli serca waszego ja znam.6 Bardzo wielu pobiliście w mieście tym i napełniliście ulice jego pobitymi.7 Przeto to mówi Pan Bóg: Pobici wasi, których pokładliście w jego środku, ci są mięsem, a ono jest kotłem, i wywiodę was spośród niego.8 Baliście się miecza, a miecz przywiodę na was, mówi Pan Bóg.9 I wypędzę was spośród niego, i dam was w rękg nieprzyjaciół, i spełnię nad wami sądy.10 Od miecza polegniecie; na granicach Izraelowych osądzę was, a wiedzieć będziecie, żem ja Pan.11 Ono wam nie będzie kotłem, a wy nie będziecie wpośród niego mięsem; na granicach izraelskich osądzę was.12 I wiedzieć będziecie, żem ja Pan, gdyżeście według przykazań moich nie postępowali i sądów moich nie pełniliście, ale według sądów pogan, którzy dokoła was są, działaliście.”13 I stało się, gdy prorokowałem, że Feltiasz, syn Banajasza, umarł; i padłem na oblicze swe, wołając wielkim głosem, i rzekłem: “Ach, ach, ach, Panie Boże, dokończenie czynisz ostatków Izraela ?”14 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:15 “Synu człowieczy, bracia twoi, bracia twoi, mężowie powinowaci twoi i wszystek dom Izraelski, wszyscy, do których mówili mieszkańcy jerozolimscy: “Oddalcie się od Pana, nam dana jest ziemia, abyśmy ją posiedli.” Przeto to mówi Pan Bóg:16 “Ponieważ oddaliłem ich między narody i ponieważ rozproszyłem ich po ziemiach, będę im świątynią małą w ziemiach, do których zaszli.17 Przeto mów: To mówi Pan Bóg: Zbiorę was z narodów i skupię z ziem, po których jesteście rozproszeni, a dam wam ziemię Izraelową.18 I wejdą tam, i usuną z niej wszelkie zgorszenie i wszystkie obrzydłości jej.19 I dam im serce jedno, i ducha nowego dam do wnętrzności ich, i odejmę serce kamienne z ciała ich,20 a dam im serce mięsiste, żeby chodzili według przykazań moich i strzegli sądów moich i pełnili je; aby mi byli ludem, a ja bym im był Bogiem.21 Tym zaś, których serce za zgorszeniem i za obrzydłościami swymi chodzi, drogę ich położę na głowę ich, mówi Pan Bóg.”22 I podnieśli cherubowie skrzydła swe, i koła z nimi, a chwała Boga Izraelowego była nad nimi.23 I wstąpiła chwała Pańska spośród miasta, i stanęła na górze, która jest na wschód miasta.24 A duch podniósł mię i przywiódł mię do Chaldejskiej ziemi do przesiedlonych w widzeniu, w duchu Bożym. I odjęte było ode mnie widzenie, które widziałem.25A mówiłem do przesiedlonych wszystkie słowa Pańskie, które mi był ukazał. DWA NOWE ZNAKI PRZECIW JEROZOLIMIE (12,1-20).Przeprowadzający się prorok symbolem uprowadzcnia mieszkańców i króla (1-16). Jedzenie i picie wśród trwogi symbolem nędzy w czasie oblężenia (17-20).
121 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:2 “Synu człowieczy, mieszkasz wpośród domu drażniącego, którzy oczy mają do widzenia, a nie widzą, i uszy do słuchania, a nie słyszą; bo dom drażniący to jest.3 A tak ty, synu człowieczy, uczyń sobie sprzęt przesiedlenia i przesiedlisz się we dnie przed nimi, a przesiedlisz się z miejsca twego na inne miejsce przed ich oczyma, czy snadź obaczą, bo dom drażniący to jest.4 I wyniesiesz precz sprzęt twój, jak sprzęt przesiedlającego się, we dnie przed ich oczyma; a ty wyjdziesz wieczorem przed nimi, jak wychodzi ten, co się przesiedla.5 Przed oczyma ich przekop sobie ścianę i wyjdziesz przez nią.6 Przed oczyma ich na ramionach wyniesiony będziesz, o zmierzchu wyniesiony będziesz; twarz twoją zakryjesz i ziemi widzieć nie będziesz; bo uczyniłem cię znakiem dla domu Izraelowego.”7 Uczyniłeni tedy, jak mi był Pan rozkazał: sprzęt mój wyniosłem jak sprzęt przesiedlającego się, we dnie, a wieczórem przebiłem sobie ścianę ręką i wyszedłem o zmierzchu, na ramionach niesiony przed ich oczyma.8 I stało się słowo Pańskie rano do mnie mówiąc:9 “Synu człowieczy, czy nie mówili do ciebie dom Izraelski, dom drażniący: “Co ty czynisz?”10 Mów do nich: To mówi Pan Bóg: To brzemię jest dla księcia, który jest w Jeruzalem, i dla wszystkiego domu Izraelowego, który jest wpośród nich.11 Mów: Ja jestem znakiem waszym; jak uczyniłem, tak się im stanie: w przesiedlenie i w niewolę pójdą.12 A księcia, który jest wpośród nich, na ramionach poniosą, o zmierzchu wyjdzie, ścianę przebiją, aby go wynieść, oblicze jego zakryte będzie, aby okiem nie widział ziemi.13 I zastawię nań sieć moją, i będzie pojmany niewodem moim, i przywiodę go do Babilonu, do ziemi Chaldejskiej, ale jej nie ujrzy, i tam umrze.14 A wszystkich, którzy są wokoło niego, obronę jego i hufce jego, rozproszę na wszelaki wiatr i miecza dobędę za nimi.15 I wiedzieć będą, żem ja Pan, gdy ich rozproszę między narody, i rozsieję ich po ziemiach.16 I zostawię z nich trochę mężów od miecza, od głodu i moru, aby opowiadali wszystkie złości ich między narodami, do których wejdą; i wiedzieć będą, żem ja Pan!”17 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:18 “Synu człowieczy, chleb twój jedz z trwogą, ale i wodę twoją pij z pośpiechem i ze strapieniem.19 I powiesz do ludu ziemi: To mówi Pan Bóg do tych, którzy mieszkają w Jeruzalem, w ziemi Izraelskiej: Chleb swój w strapieniu jeść będą, a wodę swą w zmartwieniu pić będą, żeby opustoszała ziemia od mnóstwa swego dla nieprawości wszystkich mieszkających w niej.20 Miasta też, w których teraz mieszkają, spustoszone będą, a ziemia stanie się pustą i wiedzieć będziecie, żem ja Pan.” GROŻBY PROROKÓW NA PEWNO WNET SIĘ SPEŁNIĄ (12,21-28).21 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:22 “Synu człowieczy, co to za przypowieść u was w ziemi Izraelo wej, że się mówi: “Na długo przeciąg ną się dni i zginie wszelkie widzenie “23 Przeto mów do nich: To mówi Pan Bóg: Uczynię, że ustanie ta przypo wieść i nie będą jej więcej publicznie powtarzać w Izraelu. I mów do nich, że się przybliżyły dni i słowo każdego widzenia.24 Bo nie będzie więcej żad nego widzenia próżnego ani proroctwa wątpliwego wpośród synów Izraela.25 Bo ja, Pan, mówić będę, a jakiekolwiek słowo wyrzeknę, stanie się i nie od wlecze się dalej; ale za dni waszych, domu drażniący, mówić będę słowo i wypełnię je, mówi Pan Bóg.”26 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:27 “Synu człowieczy, oto dom Izraelów mówi: “Widzenie, które ten widzi, na wiele dni i na czasy dalekie on prorokuje.”28 Przeto mów do nich: To mówi Pan Bóg: Nie odwlecze się dalej żadne słowo moje; słowo, które wy mówię, wypełni się, mówi Pan Bóg.” PRZECIW FAŁSZYWYM PROROKOM (13,1-16). Wstęp (1-21). Wina proroków: lisy wśród ruin (3-5); widzenia kłamliwe (6-7).Będą wykluczeni z ludu izraelskiego, który zwiedli (8-10a). Mur tynkowany i kara Boża(10b-16)
131 stało się słowo Páńskie do mnie mówiąc:2 “Synu człowieczy, prorokuj do proroków izraelskich,którzy prorokują, i powiesz prorokującym z serca swego: “Słuchajcie słowa Pańskiego!3 To mówi Pan Bóg: Biada prorokom głupim,. którzy idą zaduchem swoim, a nic me widzą!4 Jak lisy na puszczy byli prorocy twoi,Izraelu.5 Nie wstępowallście naprzeciw ániście nie zastawili muru dla domu Izraelowego, aby stać w bitwie w dzień Pański.6 Widzą próżności, a prorokują kłamstwo, mówiąc: “Mówi Pan,” gdy ich Pan nie posłał, i nieprzestali potwierdzać mowy.7 Czyż nie widzenie próżne widzieliście nieproroctwo kłamliwe mówiliście? I mó-wicie: “Mówi Pan,” gdym ja nie mówił. –8 Przeto mówi Pan Bóg: Ponieważ mówiliście próżności i widzieliście kłamstwo, przeto oto ja przeciwwam, mówi Pan Bóg.9 I będzie ręka moja na proroków, którzy widzą próżnośći, a prorokują kłamstwo; w radzie ludu mego nie będą i do spisu domu Izraelowego nie będą wpisani, i do ziemi Izraelskiej nie wejdą; i wiedzieć będziecie, żem ja Pan Bóg:10 przeto żę zwiedli lud mój, mówiąc: “Pokój,”a nie ma pokoju; i ten budował ścianę,a ci polepiali ją gliną bez plew.11 Mów do tych, którzy polepiają bez domieszki, że upadnie; bo będzie deszcz ulewny, i spuszczę kamienie wielkiez góry padające i wiatr gwałtowny rozwalający.12 Bo oto upadła ściana; czyż wam nie powiedzą: “Gdzież lepienie, którym lepiliście?”13 Przeto to mówi Pan Bóg: I uczynię, że zerwie się wiatr burzy w zagniewaniu moim i deszcz ulewny będzie w zapalczywo ścimojej, a kamienie wielkie w gnie- wie na zniszczenie.14 I obalę ścianę, którą lepiliście bez domieszki, i zrów nam ją z ziemią, i odkryje się fundament jej, i upadnie, i zginie wpośród niej; i wiedzieć będziecie, żem ja Pan.15 I dopełnię gniewu mojego nad ścianą i nad tymi, którzy ją lepią bez domie szki, i rzeknę wam: “Nie ma ściany i nie ma tych, którzy ją lepią,16 proroków izraelskich, którzy prorokują o Jeruzalem i oglądają dla niego wi dzenia pokoju, a oto nie ma pokoju, mówi Pan Bóg.” PRZECIW WRÓŻKOM (13,17-23). Ich praktyki (17-19); kara (20-23).17 A ty, synu człowieczy, zwróć oblicze twoje przeciw córkom ludu twego, które prorokują z serca swego, i prorokuj przeciw nim, i mów:18 To mówi Pan Bóg: Biada tym, które szyją wez główki pod wszelki łokieć ręki i czy nią poduszki pod głowy każdego wieku na ułowienie dusz, a gdy łowiły dusze ludu mego, ożywiały dusze ich.19 I znieważały mię u ludu mojego dla garści jęczmienia i dla kawałka chleba, aby zabijać dusze, które nie umierają, a ożywiać dusze, które nie żyją, kłamiąc ludowi memu, wierzącemu kłamstwom. –20 Przeto to mówi Pan Bóg; Oto ja przeciw wezgłówkom waszym, którymi wyłowicie dusze latające; i zedrę je z ramion waszych, a wy puszczę dusze, które wyłowicie, dusze ku lataniu.21 I rozedrę poduszki wasze i wyswobodzę lud mój z ręki waszej, i nie będą więcej w rękach waszych na łup; i wiedzieć będziecie,żem ja Pan.22 Za to, żeście zasmucały kłamliwie serce sprawiedliwego, któregom ja nie zasmucił, a wzmacniałyście ręce bezbożnego, aby się nienawrócił od drogi swej złej i żył:23 przeto próżności oglądać i wróżb wygłaszać więcej nie będziecie; i wyrwę lud mój z ręki waszej, a będziecie wiedziały, żem ja Pan.” PRZECIW BAŁWOCHWALCOM, RADZĄCYM SIĘ PROROKA (14,1-11). Bóg odpowie sam bałwochwalcom stosownie do ich myśli (1-8). Kara na proroka, który by się dał uwieść (9-11).
141 I przyszli do mnie mężowie i ze starszych izraelskich, i siedzieli przede mną.2 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:3 “Synu człowieczy, ci mężowie położyli nieczystości swe w sercach swych, a podnietę nieprawości swej postawili przedobliczem swoim. Czyż zapytany mam im odpowiadać?4 Przeto mów im, i rzekniesz do nich: To mówi Pan Bóg: Człowiek, człowiek z domu Izraelowego, który by położył nieczystościswe w sercu swoim i podnietę niepra-wości swej postawiłby przed obliczem swoim, a przyszedłby do proroka pytając mię przezeń, ja, Pan, odpowiem mu według mnóstwa nieczystości je go,5 aby był pojmany dom Izraelów w sercu swoim, którym odstąpili odemnie przez wszystkie bałwany swoje.6 Przeto mów do domu Izraelowego: To mówi Pan Bóg: Nawróćcie się, a odstąpcie od bałwanów waszych i od wszystkich plugastw waszych odwróćcie twarze wasże.7 Bo człowiek, człowiek z domu izraelowego i z nowona wróconych, którzy są przychodnialni u Izraela, jeśli się odłączy ode mnie, a położy bałwany swe w sercu swoim i podnietę nieprawości swej postawi przed obliczem swoim, a przyjdzie do proroka, aby mię przezeń zapytać, ja, Pan, odpowiem mu sam przez siebie.8 I położę oblicze moje przeciw owemu człowiekowi i dam ga na przykład i na przypowieść; i wygubię go spośród ludu mego, a wiedzieć będziecie, żem ja Pan!9 A jeśliby prorok zbłądził i powiedział słowo, ja, Pan, zwiodłemˇproroka owego i wyciągnę rękę moją nań, i wygładzę go spośród ludu mego izraelskiego.10 I poniosą nieprawość swoją; jaka będzie nieprawość pytającego, taka nieprawość proroka,11 aby więcej dom Izraelów nie zbaczał ode mnie, ani się nie kalał wszystkimi występkami swymi; ale aby mi był ludem, a ja abym im był Bogiem, mówi Pan zastępów.” NAWET MODLITWA SPRAWIEDLI WYCH NIE OCALI PRZENIEWIER CZEGO LUDU (14,12-23). Zasada i jej za stosowanie ogólne: głód (12-14), zwierzęla (15-I6), miecz (17-18), zaraza (19-20). Zastosowanie do Jerozolimy, miłosierne uratowanie resztek (21-23).12 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:13 “Synu człowieczy, gdy ziemia zgrzeszy przeciwko mnie, do puszczając się przeniewierstwa, wyciągnę rękę moją na nią i złamię laskę chleba jej, i spuszczę na nią głód, i wybiję z niej człowieka i bydlę.14 A jeśli będą ci trżej mężowie w pośrodku niej: Noe, Daniel i Job, ci sprawiedlíwością wybawią dusze swe,mówi Pan zastępów. –15 Jeśli też złe awierzęta przywiodę na ziemię, żeby ją spustoszyć, i stałaby się nieprzystępną, dlatego że nikt nie przechodziłby z powodu zwierząt,16 jeśli ci trzej mężowie będą w niej, żyję ja, mówi Pan Bóg, że ani synów ani córek nie wybawią, ale oni sami wybawieni będą, a ziemia będzie spustoszona.-17 Albo jeśli miecz przywiodę na tę ziemię i powiem mieczowi: “Przejdź po ziemi!” i wytracę z niej człowieka i bydlę,18 a ci trzej mężowie byliby wpośród niej, żyję ja, mówi Pan Bóg, nie wybawią synów ani córek, ale oni sami wybawieni będą. –19 Jeśli też puszczę mór na ową ziemię wyleję rozgniewanie moje na nią we krwi,żeby wygubić z niej człowieka i bydlę,20 a Noe, Daniel i Job byliby wpośród niej, żyję ja, mówi Pan Bóg, że syna i córki nie wybawią, ale sami sprawiedliwością swoją wybawią dusze swe. –21 Bo to mówi Pan Bóg: Że ehoć cztery sądy moje najgorsze: miecz,i głód, i złe zwierzę, i mór puszczęna Jeruzalem, aby wytępić z niegoczłowieka i bydlę,22 wszakże zostáną w nim ocaleni, którzy wywiodą synówi córki. Oto oni przyjdą do was i zo-baczycie drogę ich i uczynki ich,a pocieszeni będziecie w nieszczęściu,które przywiodłem na Jeruzalem, wewszystkim, co przywiodłem na nich.23 I pocieszą was, gdy ujrzycie drogę ich i uczynki ich, a poznacie, że niepróżno czyniłem wszystko, co uczy-niłem w nim, mówi Pan Bóg.” KRZEW WINNY NIEUŻYTECZNY (15,-8). Krzew winny niepłodny nadaje się tylko do spalenia (1-5). Zastosowanie do Jerozolimy (6-8).
151 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:2 “Synu człowieczy, co będzie z drzewa winnego wpośród wszystkich drzew gajowych, które są miçdzy drzewami leśnymi?3 Czy wezmą z niego drewno, aby uczynić jakąś rzecz albo uciosają z niego kołek, aby na nim wisiało jakieś naczynie?4 Oto ogniowi dane. jest na strawę: oba jego końce strawił ogień, a środek jego obrócił się w popiół; czy się jeszcze przyda do czego?5 Gdy jeszcze całe było, nie nadawało się do roboty; jakże daleko więcej, gdy je ogień pożarł i spalił, nie będzie z niego żadnego pożytku? –6 Przeto mówi Pan Bóg: Jak drzewo winne między drzewami leśnymi, które dałem ogniowi na pożarcie, tak wydam mieszkańców Jeruzalem.7 I zwrócę oblicze moje przeciw nim: z ognia wyjdą, a ogień ich pożre; i poznacie, żem ja Pan, gdy zwrócę oblicze moje przeciw nim8 i uczynię ziemię bez drożną i spustoszoną, przeto iż przestępcami byli, mówi Pan Bóg.JEROZOLIMA CUDZOŁOŻNA (16, -63). Porzucone niemowlę, pierwsze starania Boga (1-5); przysposobienie narzeczonej (6-14). Nicwierność, nadużycie darów Bożych (15-22); rozwiązłość bez żadnego hamulca (23-34). Ukaranie cudzołożnicy (35-43). Jerozolima jest bardziej winna niż Samaria i Sodoma (44-52); wraz z nimi otrzyma przebaczenie (53-58). Jej zawstydzenie, gdy przypomni sobie swe winy (59-63).
161 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:2 “Synu człowieczy, oznajmij Jeruzalem obrzydłości jego, i powiesz:3 To mówi Pan Bóg do Jeruzalem: Korzeń twój i narodzenie twoje z ziemi Chananejskiej: ojciec twój Amorejczyk, a matka twoja Hetejka.4 A gdyś się urodziła, w dzień narodzenia twego nie odcięto pępka twego i wodą cię nie umyto na zdrowie, ani cię solą nie posolono, ani w pieluchy nie spowito.5 Nie ulitowało się nad tobą oko, aby ci uczynić jedną z tych rzeczy, okazując ˇmiłosierdzie nad tobą, ale cię rzucono na ziemię z pogardy dla duszy twojej w dzień, któregoś się urodziła. –6 A idąc mimo ciebie ujrzałem, że cię deptano we krwi twoje” i rzekłem ci, gdyś była we krwi twojej: “Żyj!” Rzekłem, mówię, tobie: “We krwi twojej żyj!”7 Rozmnożoną jak urodzaj polny uczyniłem cię i rozmnożyłaś się, i urosłaś,i chodziłaś, i doszłaś do piękności niewieściej; piersi twe urosły i włos twój porósł, a byłaś naga i wstydu pełna.8 I szedłem mimo ciebie, i ujrzałem cię, a oto czas twój, czas miłujących, i rozciągnąłem odzienie moje na ciebie, i nakryłem nagość twoją.I przysiągłem ci, i wszedłem w przymierze z tobą, mówi Pan Bóg, zostałaś moją.9 I obmyłem cię wodą, i oczyściłem krew twoją z ciebie,i namaściłem cię olejkiem.10 I ubrałem cię w różnobarwne szaty, i obułem cię w modre obuwie, i opasałem cię bisiorem, i przyodziałem cię delikatnym odzieniem.11 I przybrałem cię ozdobami, i dałem naramienniki na ręce twoje, a łańcuch około szyi twojej.12 I dałem nausznicę nad usta twoje i kolczyki na uszy twoje i: wieniec ozdobny na głowę twoją.13 I ozdobiłaś się złotem i srebrem, a oblokłaś się w bisior i w szatę wzorzystą i w rozmaite kolory; jadłaś przednią mąkę i miód i oliwę, i stałaś się nader piękną, i doszłaś do królestwa.14 I rozeszło się imię twoje między narodami dla piękności twej, bo byłaś doskonała w ozdobach moich, które włożyłem był na cię, mówi Pan Bóg:15 A ufając piękności twojej cudzołożyłaś na imię twoje i wystawiałaś wszeteczeństwo swoje każdemu przechodzącemu, abyś jego była.16 A na brawszy szat twoich, uczyniłaś sobie wyżyny z tego i z owego szyte i cudzołożyłaś na nich tak, jak to nie było ani nie będzie.17 I nabrałaś przedmlo tów ozdoby twej ze złota mego i ze srebra mego, które ci dałem, i naczyniłaś sobie obrazów męskich i cudzołożyłaś z nimi.18 I wzięłaś szaty swoje wielobarwne, i przykrywałaś je; i olejek mój i kadzidło moje kładłaś przed nie.19 I chleb mój, który ci dałem, przednią mąkę i oliwę i miód, którymi cię karmiłem, postawiłaś przed oczyma ich na zapach wonności, i stało się, mówi Pan Bóg.20 I wzięłaś synów twoich i córki twoje, których mi urodziłaś, i ofiarowałaś im na pożarcie. Czyż więc małe jest wszeteczeństwo twoje?21 Ofiarowałaś synów moich i dałaś im poświęcając ich.22 A po wszystkich obrzydłościach twoich i wszeteczeństwach nie pamiętałaś na dni młodości twej, gdyś była naga i wstydu pełna, podeptana we krwi twojej.-23 I stało się po wszystkiej złości twojej – biada, biada tobie! mówi PanBóg –24 zbudowałaś sobie dom nierządny i uczyniłaś sobie zły dom na wszystkich ulicach.25 Na każdym rogu drogi zbudowałaś znak wszeteczeństwa twego; i uczyniłaś obrzydłą piękność twoją, i rozkładałaś nogi twoje każdemu mimo idącemu i namnożyłaś wszeteczeństw twoich.26 I cudzołożyłaś z synami Egiptu, sąsiadami twymi,wielkich ciał, i namnożyłaś wszeteczeństw twoich, aby mię drażnić.27 Oto ja wyciągnę rękę moją na ciebie i odejmę usprawiedliwienie twoje,i wydam cię na wolę nienawidzących cię córek filistyńskich, które się wstydzą twej drogi występnej.28 Cudzołożyłaś też z synami asyryjskimi, przeto żeś jeszcze nie była syta; a gdy się nacudzołożyłaś, jeszcze nie byłaś syta.29 I namnożyłaś wszeteczeństw twoich w ziemi Chananejskiej z Chaldejczykami, ale i tak nie nasyciłaś się.30 Czymże oczyszczę serce twoje, mówi Pan Bóg, gdy spełniasz wszystkie te uczynki niewiasty nierządnej i wszetecznej?31 Gdyż budowałaś dom nierządny twój na początku każdej drogi,a wyżynę swoją stawiałaś na wszelkiej ulicy; a nie stałaś się jak wszetecznica, z uprzykrzenia podnosząca zapłatę,32 ale jak niewiasta cudzołożąca, która na miejsce męża swego przywodzi obcych.33 Wszystkim wszetecznicom dają zapłatę, a ty dawałaś zapłatę wszystkim kochankom swymi dary składałaś, żeby wchodzili do ciebie zewsząd na wszeteczeństwa z tobą.34 I działo się z tobą przeciw zwyczajowi niewiast w twoich wszeteczeństwach, i po tobie nie będzie wszeteczeństwa; bo w tym, że dawałaś zapłatę, a zapłaty nie brałaś, działo się u ciebie na opak.35 Przeto, wszetecznico, słuchaj słowa Pańskiego.36 To mówi Pan Bóg: Ponieważ wysypały się pieniądze twoje i odkryła się sromota twoja w twoich wszeteczeństwach przed miłośnikami twoimi i przed bałwanami obrzydłości twoich, we krwi synów twoich, których im dałaś,37 oto ja zgromadzę wszystkich miłośników twoich, z którymi się łączyłaś, i wszystkich, których miłowałaś, ze wszystkimi, których nienawidziłaś, i zgromadzę przeciw tobie zewsząd, i odkryję sromotę twoją przed nimi, i zobaczą wszystką szkaradę twoją.38 I będę cię sądził według praw o cudzołożnicach i rozlewających krew, i dam cię na krew zapalczywości i zawiści.39 I wydam cię w ręce ich, i rozwalą dom twój nierządny, i zburzą zły dom twój, i obnażą cię z szat twoich, i pobiorą przedmioty ozdoby twojej, a zostawią cię nagą i zelżywości pełną.40 I przywiodą na ciebie pospólstwo i ukamienują cię kamieniami, i zamordują cię mieczami swymi.41 I spalą domy twe ogniem, i spełnią na tobie sądy przed oczyma niewiast mnogich; i przestaniesz wszeteczeństwa uprawiać, i zapłaty więcej dawać nie bę- dziesz.42 I ustanie rozgniewanie na ciebie, i odstąpi zawiść moja od ciebie, i przestanę, i nie będę się dalej gniewał.43 Dlatego że nie pamiętałaś na dni młodości twojej i drażniłaś mię tym wszystkim, przeto i ja drogi twoje oddałem na głowę twoją, mówi Pan Bóg, a nie uczyniłem według złości twoich we wszystkich obrzydłościach twoich.44 Oto każdy, kto przypowieść zwykł mówić, na ciebie ją obróci, mówiąc: “Jak matka, tak i córka jej.”45 Ty jesteś córką twej matki, która porzuciła męża swego i synów swych, i jesteś siostrą twych sióstr, które porzuciły mężów swych i synów swych; matka wasza Hetejka, a ojciec wasz Amorejczyk.46 A siostrą twoją starszą jest Samaria, ona i córki jej, które mieszkają po lewej stronie twojej; a siostrą twoją mniejszą niż ty; która mieszka po prawej stronie twej, jest Sodoma i córki jej.47 Lecz nawet drogami ich nie chodziłaś ani nie czyniłaś troszkę mniej złego niż one, lecz niemal gorsze rzeczy czyniłaś niźli one we wszystkich drogach twoich.48 Żyję ja, mówi Pan Bóg, że nie czyniła Sodoma,siostra twoja, ona i córki jej, jakczyniłaś ty i córki twoje!49 Oto taka była nieprawość Sodomy, siostry twej; pycha, sytość chleba, dostatek i próżnowanie jej i córek jej, a ręki nędzarzowi i ubogiemu nie podawały.50 I podniosły się, i czyniły obrzydłości przede mną; i zgładziłem je, jak widziałaś.51 A Samaria połowy grzechów twoich nie popełniła; ale je przewyższyłaś złościami twymi i usprawledliwiłaś siostry twe wszystkimi obrzydłościami twymi, któreś czyniła.52 Tak więc i ty ponieś hańbę twoją, skoro przewyższyłaś siostry twoje grzechami twymi,bardziej występnie postępując niźli one, bo okazały się sprawiedliwszymi od ciebie; przeto i ty zawstydź się i ponieś sromotę twoją, skoro usprawiedliwiłaś siostry twe. –53 I nawrócę, przywracając je, nawróceniem Sodomy z córkami jej i nawróceniem Samarii i córek jej, i dokonam obrócenia twojego wpośród nich,54 abyś poniosła hańbę swoją, i wstydziła się za wszystko, co uczyniłaś, pocieszając je.55 I siostra twoja Sodoma i córki jej powrócą do dawnego stanu swego, i Samaria i córki jej powrócą do daw nego stanu swojego, i ty i córki twoje powrócicie do dawnego stanu swego:56 Lecz o Sodomie, siostrze twojej, nie słyszano z ust twoich w dzień pychy twojej,57 zanim nie odkryto złości twojej, jak tego czasu, na urąganie ze strony córek syryjskich i wszystkieh wokoło ciebie córek filistyńskich, które cię okrążają wokoło.58 Niecnotę twoją i hańbę twoją ty nosiłaś, mówi Pan Bóg.59 Bo to mówi Pan Bóg: I uczynię tobie, jak ty uczyniłaś gardząc przysięgą, aby złamać przymierze;60 i wspomnę na przymierze moje z tobą w dni młodości twojej, i wzbudzę ci przymierze wieczne.61 I wspomnisz na drogi twoje i zawstydzisz się, gdy otrzymasz siostry twoje starsze od ciebie z młodszymi twymi; i dam ci je za córki, ale nie z przymierza twego.62 I wzbudzę przymierze moje z tobą, i będziesz wiedziała, żem ja Pan,63 abyś wspomniała i wstydziła się i nie mogła dalej otworzyć ust ze wstydu, gdy dam ci się przebłagać za wszystko, coś uczyniła, mówi Pan Bóg:” PONIŻENIE I WYWYŻSZENIE DOMU DAWIDOWEGO (17,1-24). Przypowieść o orłach, cedrze i winnicy (1-10). Zastosowanie do wiarołomnego Sedecjasza (11-21). Przyszły, przez Boga wyniesiony władca, Mesjasz (22-24).
171 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:2 “Synu człowieczy, daj zagadkę i wygłoś przypowieść do domu Izraelowego,3 i powiesz: To mówi Pan Bóg: Orzeł wielki o wiełkich skrzydłach, długich lotach, pełen różnobarwnego upierzenia, przyleciał na Liban i wziął rdzeń cedru.4 Wierzchołek gałęzi jego ułamał, i przeniósł go do ziemi Chananejskiej, w mieście kupieckim położył go.5 I wziął z nasienia ziemi, i włożył je w ziemię jak nasienie, aby umocnił korzenie nad wodami wielkimi, nawierzchu położył je.6 A gdy się puściło, urosło w winnicę szeroką niskiego wzrostu; gałęzie jej żwracały się do niego, a korzenie jej pod nim były. Stała się tedy winnicą wyrosław gałęzie, i wypuściła latorośle.7 I był drugi orzeł wielki.z wielkimi skrzydłami i z bogatym upierzeniem,a oto winnica ta jakby puściła korzenie swe ku niemu, latorośle swe wyciągngła do niego, aby ją podlewał z brózd, gdzie była zasadzona.8 Na ziemi dobrej nad wodami wielkimi była zasadzona, aby puszczała gałęzie i rodziła owoc, i aby była winnicą wielką.9 Mów: To mówi Pan Bóg: A więc się jej powiedzie? Czyż korzeni jej nie wyrwie, a owocu jej nie oberwie, i nie wysuszy wszystkich rodzajnych latorośli jej, i nie uschnie, i to nie ramieniem wielkim ani ludem licznym, aby ją wytargać z korzeniem?10 Oto jest wsadzona; a więc się jej powiedzie? Czy, skoro się jej dotknie wiatr palący; nie uschnie, i na brózdach, na których wzeszła, czy nie uschnie?”11 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:12 “Mów do domu drażniącego: Nie wiecie, co to znaczy? Mów: Oto idzie król babiloński do Jeruzalem i weźmie króla i książąt jego, i za wiedzie ich do siebie do Babilonu.13 I weźmie z rodu królewskiego i zawrze z nim przymierze, i weźmie od niego przysięgę; lecz i mócnych ziemi zabierze,14 aby było królestwo niskie i nie podnosiło się, ale żeby strzegło przymierza jego i zachowało je.15 A on odstąpiwszy od niego posłał posłów do Egiptu, aby mu dał koni i ludu wiele. Czy mu się powiedzie albo znajdzie ocalenie ten, który to uczynił? czy ujdzie ten, co zrywa przymierze?16 Żyję ja, mówi Pan Bóg, że na miejscu króla, który go królem uczynił i którego przysięgę złamał i zerwał przymierze, które miał z nim, wpośród Babilonu umrze.17 A nie z wielkim wojskiem ani z wielkim ludem stoczy z nim Faraon bitwę, gdy sypie się groble i buduje wały, aby zabić wielu.18 Bo wzgardził był przysięgą, by zerwać przymierze, a oto dał na to rękę swoją; a chociaż to wszystko uczyni, nie uratuje się.19 Przeto to mówi Pań Bóg: Żyję ja, że przysięgę, którą wzgardził, i przymierze, które przestąpił, włożę na głowę jego.20 I zarzucę nań sieć moją, i będzie pojmany niewodem moim, i przywiodę go do Babilonu, a tam go sądzić będę za przestępstwo, którym mną wzgardził.21 A wszyscy zbiegowie jego ze wszystkimi hufcami jego od mięcza polegną, a pozostali na każdy wiatr rozproszeni będą, i poznaeie, że ja, Pan, mówiłem. –22 To mówi Pan Bóg: I wezmę je ze rdzenia cedru wysokiego i położę; z wierz-chołka gałązek jego młodą ułamię i zasadzę na górze wysokiej i wyniosłej.23 Na górze wysokiej izraelskiej wszczepię ją, a wypuści gałązki i uczyni owoc, i będzie cedrem wielkim;i będzie. mieszkać pod nim wszelkie ptactwo i wszystko co lata pod cieniem gałęzi jego gnieździć się będzie.24 I wiedzieć będą wszystkie drzewa polne, że ja, Pan, zniżyłem drzewo wysokie, a wywyższyłem drzewo niskie, i wysuszyłem drzewo zielone, a sprawiłem, że drzewo suche puściło gałęzie. Ja, Pan, rzekłem i uezynię.” BÓG OSĄDZI KAŻDEGO WEDŁUG JEGO WŁASNYCH CZYNÓW (18,1-32): Powód mowy i zasada ogóĺna (1-4). Sprawiedliwy będzie żył (5-9). Sprawiedliwość ojca nie ocali syna bezbożnego (10-13). Bezbożność ojca nie zaszkodzi synowi sprawiedliwemu (14-20). Bezbożny nawracający się będzie zbawiony (21-23): Sprawiedliwy, odwracającysię od sprawiedliwości; zginie (24). To postępowanie Boga jest słuszne (25-29). Wniosek: niech wygnańcy nawrócą się do Boga (30-32)!
181 I stało się słówo Pańskie do mnie mówiąc:2 “Co to jest, że między sobą w ziemi izraelskiej przypowieść w takie przysłowie obracacie,mówiąc: “Ojcowie zjedli jagodę winną niedojrzałą, a zęby synów drętwieją?”3 Żyję ja, mówi Pan Bóg, nie będzie wam dalej ta przypowieść za przysłowie w Izraelu.4 Oto wszystkie dusze moje są: jak dusza ojca tak i dusza syna moja jest; dusza, która zgrzęszy, ta umrze. –5 Jeśli mąż będzie sprawiedliwy, czynić będzie sąd i sprawiedliwość,6 na górach jeść nie będzie i oczu swych nie podniesie ku bałwanom domu Izraelowego, żony bliźniego swego nie zgwałci, do niewiasty miesięcznej nie przystąpi,7 nikogo nie uciśnie, zastaw dłużnikówi zwróci, gwałtem nic nie weźmie; chleba swego, da głodnemu, nagiego przykryje odzieniem,8 na lichwę nie po życzy i przyrostu nie weźmie; od nieprawości odwróci rękę swoją, rzetelnie będzie rozsądzać między mężem a mężem,9 według przykazań moich chodzić i sądów moich strzec będzie; aby czynić prawdę: ten sprawiedliwy jest, na pewno żyć będzie, mówi Pan Bóg. –10 Lecz jeśli urodzi syna łotra, który wylewa krew i uczyni jedną z tych rzeczy,11 a choć ich wszystkich nie. czyni, ale na górach jada i żonę bliźniego swego hańbi;12 nędzarza i ubogiego uciska, popełnia grabież; zastawu nie zwraca, a ku bałwanom oczy swe podnosi; obrzydłość czyni, na lichwę daje i przyrost bierze:13 czy żyć będzie? Nie będzie żył; ponieważ te wszystkie rzeczy obrzydliwe czynił; na pewno umrze, krew jego na nim będzie! –14 A jeśliby zrodził syna, który, widząc wszystkie grzechy ojca swego, które popełniał, uląkłby się i nie czynił nic im podobnego:15 na górach by nie jadał i oczu swych ku bałwanom domu izraelskiego nie podnosił, żony bliźniego swego niegwałcił i nikogo nie ucisnął,16 zastawu by nie zatrzymywał i nie popełniłby grabieży, chleba swego dawałby łaknącemu, a nagiego okrywał odzieniem,17 od krzywdy ubogiego odwróciłby rękę swą, lichwy i przyrostu nie brał, pełniłby sądy moje, chodziłby według przykazań moich: ten nie umrze w nie-prawości ojca swego, ale na pewno żyć będzie.18 Ojciec jego, ponieważ krzywdę wyrządzał i gwałt czynił bratu, i źle czynił wpośród ludu swego; oto umarł w nieprawości swojej.19 I mówicie: “Czemu nie poniósł syn nieprawości ojca?” Dlatego, że syn pełnił sąd i sprawiedliwość, wszystkich przykazań;. moich strzegł i wykonywał je, napewno żyć będzie.20 Dusza, która zgrzeszy, ta umrze. Syn nie poniesie nieprawości ojca; a ojciec nie poniesie.nieprawości syna;sprawiedliwość sprawiedliwego na nim będzie, a bezbożność bezbożnego na nim będzie.21 Lecz, jesli bezbożny będzie pokutował za wszystkie grzechy swoje, które popełnił, i będzie strzegł wszystkich przykazań moich, i będzie pełnił sąd i sprawiedliwość: na pewno żył będzie, a nie umrze.22 Wszystkich nieprawości jego, które uczynił, pamiętać nie będę: w sprawiedliwości swej,którą czynił; żyć będzie.23 Czy ja pragnę śmierci bezbożnego, mówi Pan Bóg, a nie, aby się nawrócił od dróg swoich, a żył? –24 A jeśli się odwróci sprawiedliwy od sprawiedliwości swej,a czynić będzie nieprawość według wszystkich obrzydłości, które bezbożny zwykł czynić, czy żyć będzie? Wszystkie sprawiedliwości jego,które czynił; nie będą wspomniane;w przestępstwie, którym przestępował, i w grzechu swym, który popełnił, w nich umrze. –25 I rzekliście: “Nie jest prosta droga Pańska!” Słuchajcież tedy, domu Izraelów! Czy droga moja nie jest prosta, a nie raczej drogi wasze krzywe są?26 Bo gdy się odwróci sprawiedliwy od sprawiedliwości swej, a będzie czynił nieprawości, umrze w nich: w niesprawiedliwości, którą czynił, umrze.27 A gdy się odwróci bezbożny od bezbożności swej, którą popełnił, a będzie czynił sąd i sprawiedliwość, ten duszę swą ożywi.28 Bo jeśii rozważy i odwróci się od wszystkich nieprawości swych, które czynił, na pewno żyć będzie, a nie umrze.29 I mówią synowie Izraelowi: “Nie jest prosta droga Pańska!” Czy drogi moje nie są proste, domu Izraelów; a nie raczej drógi wasze krzywe.-30 Przeto każdego według drogi jego sądzić będę, domu Izraelów, mówi Pan Bóg. Nawróćcie się i czycie pokutę za wszystkie nieprawości wasze, a nie będzie wam nieprawość na upadek.31 Odrzućcie od siebie wszystkie przestępstwa wasze, którymi przestępowaliście, a uczyńcie sobie serce nowe i ducha nowego. Czemu macie umierać, domu Izraelów?32 Bo nie chćę śmieŕci umierającego, mówi Pan Bóg; nawróćcie się, a żyjcie!” PIEŚŃ ELEGIJNA NAD OSTATNIMI KRÓLAMI JUDZKIMI (19,1-14). Alegoria lwicy i lwiąt: Joachaz (1-4); Joachin (5-9). Alegoria winnicy: Sedecjasz (10-14).
191 A ty podnieś żałosny płacz nad książętami Izraela,2 I po wiesz: “Czemu matka twoja, lwica, między lwami legała? w pośrodku lwiąt wychowała szczenięta swoje.3 I wypuściła jedno z lwiąt swoich, i stało się lwem, i nauczył się chwytać zdobycz i człowieka pożerać.4 I usłyszały o nim narody, i nie bez ran swoich pojmały go, i przywiodły go w łańcuchach do ziemi Egipskiej5 A gdy obaczyła, że stała się bezsilną i zginęła nadzieja jej, wzięła jedno z lwiąt swoich, lwem je uczyniła.6 Ten chodził między lwami i stał się lwem,i nauczył się łapać zdobycz i ludzi pożerać.7 Nauczył się wdowy czynić i miasta ich w pustynie obracać,i spustoszona została ziemia i napełnienie jej od brzmienia ryku jego.8 I zeszły się przeciw niemu narody zewsząd z krain i zarzuciły nań sieć swoją, nie bez ran ich pojmany został.9 I wsadzili go w klatkę, w łańcuchach przywiedli do króla babiłońskiego wypuścili go do ciemnicy, aby niebyło słychać więcej głosu jego na górach, lzraelskich: –10 Matka twoja jak winnica we krwi twojej przy wodzie zasadzona; owoce jej i gałęzie jej urosły od wód mnogich.11 I były w niej pręty mocne na berła panujących, i podniósł się wzrost jej między gałęziami, i obaczyła wysokość swą w mnóstwie latorośli swych.12 I wyrwana została w gniewie i na ziemię rzucona, a wiatr palący wysuszył owoc jej; powiędły i poschły rózgi mocy jej, ogień ją pożarł.13 A teraz przesadzona została na puszczę, w ziemi bezdrożnej i spragnionej.14 I wyszedł ogień z rózgi gałęzi jej, który owoć jej pożarł, nie było na niej rózgi mocnej ani berła panujących.” – Żałosny to płacz jest i będzie żałosnym płaczem.III. Siódmy rok niewoli Joachina.(20,1-23,49)I NIEWIERNOŚĆ IZRAELA, PRZYSZŁE OCZYSZCZENIE GO I ODNOWIENIE(20,1-44). Starsi radzą się proroka; odpowiedź(1-4): przypomnienie bałwochwalstwa Izraela w Egipce (5-9) i jego przewinień na pustyni (10-11), oraz następnego pokolenia,równie grzesznego (18-26), kultu wyżyn w ziemi Chanaan (27-29) i występków współziomków proroka na wygnaniu (30-31). Bóg wytraci grzesznych (32-38), ale nawróconych odprowadzi do ziemi Izraela i odnowi (39-44)
201 I stało się roku siódmego, w piątym miesiącu, dziesiątego dnia miesiąca, przyszli mężowie ze starszych izraelskich, aby pytać Pana, i siedli przede mną.2 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:3 “Synu człowieczy, mów starszym izraelskim i powiesz do nich: To mówi Pan Bóg: Czy przyszliście, aby się mnie wypytać? Żyję ja, że wam nie odpowiem, mówi Pan Bóg.4 Jeśli ich sądzisz, jeśli sądzisz synu człowieczy, obrzydłości ojców ich ukaż im.5I powiesz do nich: To mówi Pan Bóg: Dnia, którego wybrałem Izraela i podniosłem rękę moją dla potomstwa domu Jakubowego, i ukazałem się im w ziemi Egipskiej, i podniosłem rękę moją dla mch mówiąc:6 “Ja Pan, Bóg wasz,” owego dnia podniosłem rękę dla nich, aby ich wywieść z ziemi Egipskiej do ziemi, którą im upatrzyłem, opływającej mlekiem i miodem, która jest przednia między wszystkimi ziemiami.7 I mówiłem do nich “Każdy obrażenia oczu swoich niech odrzuci, a bałwanami egipskimi nie kalajcie się; jam Pan, Bóg wasz.”8 I rozdrażnili mię, i nie chcieli mnie słuchać; żaden obrzydłości oczu swych nie porzucił ani bałwanów egipskich nie opuścili. I rzekłem, że wyleję gniew mój na nich i spełnię gniew mój nad nimi pośród ziemi Egipskiej.9 I uczyniłem dla imienia mego, aby nie było gwałcone przed narodami, wpośród których byli, i między którymi ukazałem się im, aby ich wywieść z ziemi Egipskiej.10 Wyrwałem ich więc z ziemi Egipskiej i wywiodłem ich na puszczę.11 I dałem im przykazania moje, i pokazałem im sądy moje, przez które człowiek, pełniąc je, żyć będzie.12 Nadto i sabaty moje dałem im, aby były znakiem między mną a między nimi, i żeby wiedzieli; żem ja Pan, poświęcający ich.13 I drażnił mię dom Izraelów na puszczy, według przykazań moich nie chodzili i sądy moje porzucili; przez które człowiek, pełniąc je, żyć będzie; sabaty też moje gwałcili bardzo. Rzekłem tedy, że wyleję zapalczywość moją na nich na puszczy i zniszczę ich.14 I uczyniłem dla imienia mego, aby nie było gwałcone przed narodami, spośród których ich wywiodłem przed ich oczyma.15 Podniosłem rękę moją przeciw nim na puszczy, żebym ich nie wprowadził do ziemi, którą im dałem, opływającej mlekiem i miodem, najprzedniejszej ze wszystkich ziem,16 ponieważ sądy moje porzucili i według przykazań moich nie chodzili, i sabaty moje gwałcili; bo za bałwanami serce ich chodziło.17 I przepuściło im oko moje, że ich nie pobiłem ani ich nie wytraciłem na puszczy.18 Ale mówiłem do synów ich na puszczy: “Według przykazalí ojców waszych nie chodźcie ani sądów ich nie strzeżcie, ani się bałwanami ich nie plugawcie.19 Jam Pan, Bóg wasz; według przykazań moich chodźcie, sądów moich strzeżcie i pełnijcie je, i sabaty moje święćcie,20 aby były znakiem między mną a między wami, i abyście wiedzieli, żem ja Pan, Bóg wasz”21 I rozdrażnili mię synowie, według przykazań moich nie chodzili i sądów moich nie strzegli, żeby je pełnić, przez które człowiek będzie żył, gdy je wypełni, i sabaty moje gwałcili. I zagroziłem, że wyleję zapalczywość moją na nich i spełnię gniew mój nad nimi na puszczy.22 Ale pohamowałem rękę moją i uczyniłem dla imienia mego, aby nie było zelżone przed narodami, spośród których ich wywiodłem przed ich oczyma.23 Podniosłem znowu rękę moją przeciw nim na puszczy, że ich rozproszę między narody i rozwieję po ziemiach,24 dlatego że sądów moich nie pełnili i przykazaniami moimi gardzili, i sabaty moje gwałcili, a za bałwanami ojcłów ich były oczy ich.25 Przeto i ja dałem im przykazania niedobre i sądy, przez które by żyć nie mogli.26I splugawiłem ich w darach ich, gdy ofiarowali wszystko otwierające żywot, dla grzechów ich; a poznają, żem ja Pan.27 Przeto mów do domu Izraelowego, synu człowieczy, i powiesz do nich: To mówi Pan Bóg: jeszcze i w tym bluźnili mi ojcowie wasi, gdy mną wzgardzili i porzucili mnie:28 gdy wprowadziłem ich do ziemi, nad którą podniosłem rękę moją, że ją im dam, ujrzeli wszelki pagórek wysoki i wszelkie drzewo zielone, i ofiarowali tam ofiary swe, i składali tam swe drażniące ofiary i kładli tam zapach wonności swej, i ofiarowali płynne ofiary swoje.29 I mówiłem do nich: “Cóż to jest za wyżyna, dokąd wy idziecie?” I nazwano ją “wyżyną” aż do dnia tego.30 Przeto mów do domu Izraelowego: To mówi Pan Bóg: Zaiste drogą ojców waszych i wy się plugawicie i za obrażeniami ich wy cudzołożycie;31 i przez ofiarowanie darów waszych, gdy przewodzicie synów waszych przez ogień, wy kalacie się wszystkimi bałwanami waszymi aż do dzisiejszego dnia, a ja wam odpowiadać mam, domu Izraelski? Żyję ja, mówi Pan Bóg, że wam nie odpowiem!32 I nie spełni się myśl serca waszego, gdy mówicie: “Będziemy jak narody i jak pokolenia ziemi, że będziemy chwalić drzewo i kamienie.”33 Żyję ja, mówi Pan Bóg, że ręką mocną i ramieniem wyciągniętym i w zapalczywości wylanej będę królował nad wami.34 I wywiodę was z narodów i zgromadzę was z ziem, do których jesteście rozproszeni, w ręce mocnej i w ramieniu wyciągniętym i w zapalczywości wylanej będę królował nad wami.35 I przywiodę was na puszczę narodów, i będę się tam sądził z wami obliczem w oblicze.36 Jak się sądem rozprawiłem przeciw ojcom waszym na puszczy ziemi Egipskiej, tak was sądzić będę, mówi Pan Bóg.37 I podbiję was pod berło moje, i przywiodę was we więzach przymierza.38 I wybiorę z was przestępców i bezbożnych, i z ziemi mieszkania ich wywiodę ich, ale do ziemi Izraela nie wejdą; i poznacie, żem ja Pan.39 A wy, domu Izraelów, to mówi Pan Bóg: Każdy za bałwanami swymi idźcie i służcie im! A jeśli i w tym nie usłuchacie mnie i imię moje święte dalej plugawić będziecie przez dary wasze i przez bałwany wasze,40 na górze świętej mojej, na górze wysokiej izraelskiej, mówi Pan Bóg, tam mi służyć będzie wszystek dom Izraelów, wszyscy, mówię, w ziemi, w której mi się podobać będą, i tam zażądam pierwocin waszych i początku dziesięcin waszych we wszystkich świętościach waszych.41 Jak woń wdzięczną przyjmę was, gdy was wywiodę z narodów i zgromadzę was z ziem, do których byliście rozproszeni, i uświęcony będę w was przed oczyma narodów.42 A poznacie, żem ja Pan, gdy was wwiodę do ziemi Izraela, do ziemi, o którą podniosłem rękę moją, że ją dam ojcom waszym.43 I wspomnicie tam na drogi wasze i na wszystkie złości wasze, którymiście się skalali, i obmierzniecie sami sobie przed obliczem waszym dla wszystkich złości waszych, któreście czynili. 44 A poznacie, żem ja Pan, gdy wam dobrze, uczynię dla imienia mego, a nie według waszych dróg złośliwych ani według sprośnych grzechów waszych, domu Izraelów! mówi Pan Bóg.MIECZ PAŃSKI PRZECIW JEROZOLIMIE I AMMONITOM (20,45 21,32). Przypowieść o pożarze lasu południowego (20,45-48). Wyjaśnienie: miecz i Pański przeciw Izraelowi (49-21,5); wszystkie ręce omdleją (6-7). Miecz, wyostrzony na zabijanie (8-11), sprawi okropne spustoszenie w Izraelu (12-17). Królowi babilońskiemu, szukającemu wróżby na rozdrożu (18-21), los wskazuje Jeruzalem, aby je obległ (22-24). Sedecjasz będzie poniżony (25-27). Miecz Pański zniszczy Ammonitów (28-32).45 I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:46 “Synu człowieczy, zwróć oblicze twoje na drogę południa i wylej mowę ku południowi i prorokuj do lasu pola południowego.47 I powiesz lasowi południowemu: Słuchaj słowa Pańskiego: To mówi Pan Bóg: Oto ja zapalę w tobie ogień i spalę w tobie wszelkie drzewo zielone i wszelkie drzewo suche; nie będzie ugaszony płomień pożaru i zgorzeje w nim wszelkie oblicze od południa aż do północy.48 I ujrzy wszelkie ciało, że ja, Pan, zapaliłem go, a nie będzie ugaszony “49 – I rzekłem: “Ach, ach, ach, Panie Boże! Oni mówią o mnie: “Czy nie w przypowieściach ten mówi ?”
21

pokaż/ukryj Warsz. King J. 211 Толк. I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:И было ко мне слово Господне: И# бhсть сл0во гDне ко мнЁ гlz: 2 Толк. “Synu człowieczy,. zwróć oblicze twoje ku Jeruzalem, a wylej mowę na świątynię i prorokuj przeciwko ziemi Izraelskiej.сын человеческий! обрати лице твое к Иерусалиму и произнеси слово на святилища, и изреки пророчество на землю Израилеву, сегw2 рaди прорцы2, сhне человёчь, и3 ўтверди2 лицE твоE на їеrли1мъ и3 воззри2 на с™ы6ни и4хъ, и3 прорцы2 на зeмлю ї}леву, 3 Толк. powiesz ziemi Izraelskiej: To mówi Pan Bóg: Oto ja do ciebie dobędę miecza ego z pochwy jego, zabiję w tobie sprawiedliwego i bezbożnego.и скажи земле Израилевой: так говорит Господь Бог: вот, Я - на тебя, и извлеку меч Мой из ножен его и истреблю у тебя праведного и нечестивого. и3 речeши ко земли2 ї}левэ: сі‰ гlетъ ґдwнаJ гDь: сE, ѓзъ на тS, и3 и3звлекY мeчь м0й и3з8 ножeнъ є3гw2, и3 потреблю2 t тебє2 непрaведнаго и3 беззак0ннаго. 4 Толк. dlatego że zabiłem w tobie sprawiedliwego i bezbożnego, przeto wyjdzie miecz mój z pochwy swojej na wszelkie ciało od południa aż o północy, А для того, чтобы истребить у тебя праведного и нечестивого, меч Мой из ножен своих пойдет на всякую плоть от юга до севера. Понeже потреблю2 t тебє2 непрaведнаго и3 беззак0нника, тaкw и3зhдетъ мeчь м0й и3з8 ножeнъ свои1хъ на всsку пл0ть t ю4га дaже до сёвера, 5 Толк. aby wiedziało wszelkie ciało że ja, Pan, dobyłem z pochwy miecza mego, który nie może być cofnięty:И узнает всякая плоть, что Я, Господь, извлек меч Мой из ножен его, и он уже не возвратится. и3 ўвёсть всsка пл0ть, ћкw ѓзъ гDь и3звлек0хъ мeчь м0й и3з8 ножeнъ є3гw2, и3 ктомY не возврати1тсz. 6 Толк. – A ty, synu człowieczy, wzdychaj w skruszeniu bioder i w gorzkościach wzdychaj przed nimi.Ты же, сын человеческий, стенай, сокрушая бедра твои, и в горести стенай перед глазами их. И# ты2, сhне человёчь, воздохни2 въ сокрушeніи чрeслъ твои1хъ и3 въ болёзнехъ возстени2 пред8 nчи1ма и4хъ. 7 Толк. A gdy powiedzą do ciebie: “Dlaczego ty wzdychasz ?” odpowiesz: “Dla wieści bo idzie, a struchleje każde serce i osłabną wszelkie ręce, i omdleje każdy duch, i po wszystkich kolanach pociekną wody. Oto idzie i stanie się, mówi Pan Bóg.”И когда скажут тебе: "отчего ты стенаешь?", скажи: "от слуха, что идет", - и растает всякое сердце, и все руки опустятся, и всякий дух изнеможет, и все колени задрожат, как вода. Вот, это придет и сбудется, говорит Господь Бог. И# бyдетъ, ѓще рекyтъ къ тебЁ: чесw2 рaди ты2 стенeши; и3 речeши: њ возвэщeніи, ћкw грzдeтъ: и3 сокруши1тсz всsко сeрдце, и3 њслабёютъ вс‰ рyки, и3 и4здшетъ всsка пл0ть и3 всsкъ дyхъ, и3 вс‰ стeгна њсквернaвzтсz мокрот0ю: сE, грzдeтъ и3 бyдетъ, гlетъ ґдwнаJ гDь. 8 Толк. I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:И было ко мне слово Господне: И# бhсть сл0во гDне ко мнЁ гlz: 9 Толк. “Synu człowieczy, prorokuj i powiesz: To mówi Pan Bóg: Mów: Miecz, miecz naostrzony jest i wygładzony.сын человеческий! изреки пророчество и скажи: так говорит Господь Бог: скажи: меч, меч наострен и вычищен; сhне человёчь, прорцы2 и3 речeши: сі‰ гlетъ ґдwнаJ гDь: рцы2: мечY, мечY! и3з8wстри1сz и3 раз8zри1сz, 10 Толк. Aby siekł ofiary, wy-ostrzony jest; aby się lśnił, jest wygładzony. Który ruszasz berło syna mego, wyciąłeś wszelkie drzewo.наострен для того, чтобы больше заколать; вычищен, чтобы сверкал, как молния. Радоваться ли нам, что жезл сына Моего презирает всякое дерево? ћкw да и3зсэчeши сэчє1ніz: и3з8wстри1сz, ћкw да бyдеши въ блещaніе и3 гот0въ на разсhпаніе: сэцы2, и3зничтожaй, tри1ни всsкое дрeво. 11 Толк. A dałem go wygładzić, aby był ręką trzymany; ten miecz jest wyostrzony i jest on wygładzony, aby był w ręce zabijającego.Я дал его вычистить, чтобы взять в руку; уже наострен этот меч и вычищен, чтобы отдать его в руку убийцы. И# дадE є3го2 ўгот0ванна, є4же держaти въ рукaхъ є3гw2: наwстри1лсz мeчь, гот0въ є4сть, є4же дaнъ бhти въ рyцэ сэкyщагw. 12 Толк. Wołaj i zawódź, synu człowieczy, bo jest on uczyniony na lud mój, on jest na wszystkich książąt izraelskich, którzy uciekli; pod miecz dani są z ludem moim. Przeto bij się po biodrze,Стенай и рыдай, сын человеческий, ибо он - на народ Мой, на всех князей Израиля; они отданы будут под меч с народом Моим; посему ударяй себя по бедрам. Возопjй и3 восплaчисz, сhне человёчь, ћкw сeй бhсть въ лю1дехъ мои1хъ, сeй во всёхъ старёйшинахъ ї}левыхъ: њбитaющіи бли1з8 под8 мeчь бhша съ людьми2 мои1ми: сегw2 рaди восплещи2 рукaма твои1ма, 13 Толк. bo wypróbowany jest, i to, gdy berło wywróci i nie będzie go, mówi Pan Bóg.Ибо он уже испытан. И что, если он презирает и жезл? сей не устоит, говорит Господь Бог. ћкw њправдaсz. И# что2, ѓще и3 плeмz tри1нетсz; Не бyдетъ, гlетъ ґдwнаJ гDь. 14 Толк. Ty tedy, synu człowieczy, prorokuj, a bij ręką w rękę; i niech się podwoi miecz, i niech się potroi miecz zabitych. Jest to miecz zabijania wielkiego, który w nich wywołuje przerażenieТы же, сын человеческий, пророчествуй и ударяй рукою об руку; и удвоится меч и утроится, меч на поражаемых, меч на поражение великого, проникающий во внутренность жилищ их. И# ты2, сhне человёчь, прорцы2 и3 восплещи2 рукaма и3 ўсугyби мeчь: трeтій мeчь ћзвєнымъ є4сть, мeчь ћзвєнымъ вели1къ, и3 ўжаси1ши |, 15 Толк. i trwogę serca, i mnoży upadki. We wszystkich bramach ich dałem grozę miecza ostrego i wygładzonego na błyskanie, pokrytego na zabijanie.Чтобы растаяли сердца и чтобы павших было более, Я у всех ворот их поставлю грозный меч, увы! сверкающий, как молния, наостренный для заклания. ћкw да сокруши1тсz сeрдце и4хъ, и3 ўмн0жатсz немощнjи во всёхъ вратёхъ и4хъ, предаю1тсz на ўсэчeніе мeчное: блaгw џстръ бhсть на сэчeніе, блaгw бhсть на блистaніе. 16 Толк. Zaostrz się, idź na prawą lub na lewą stronę, gdziekolwiek jest chęć oblicza twego.Соберись и иди направо или иди налево, куда бы ни обратилось лице твое. Проходи2 ћкw м0лніz, њстри1сz њдеснyю и3 њшyюю, ѓможе ѓще лицE твоE востaнетъ: 17 Толк. Ale i ja będę klaskał ręką w rękę i zaspokoję gniew mój; ja, Pan, powiedziałem.”И Я буду рукоплескать и утолю гнев Мой; Я, Господь, сказал. и3 ѓзъ восплещY рук0ю моeю къ руцЁ моeй и3 напущY ћрость мою2, ѓзъ гDь гlахъ. 18 Толк. I stało się słowo Pańskie do mnie mówiąc:И было ко мне слово Господне: И# бhсть сл0во гDне ко мнЁ гlz: 19 Толк. “A ty, synu człowieczy, połóż sobie dwie drogi, aby przyszedł miecz króla babilońskiego; z ziemi jednej wyjdą obydwie i ręką losy ciągnąć będzie, na początku drogi miejskiej radzić się będzie.и ты, сын человеческий, представь себе две дороги, по которым должно идти мечу царя Вавилонского, - обе они должны выходить из одной земли; и начертай руку, начертай при начале дорог в города. и3 ты2, сhне человёчь, ўчини2 себЁ пути6 двA, є4же вни1ти мечY царS вавmлHнска, t страны2 є3ди1ныz и3зhдутъ нач†ла двA, и3 рyку ўгот0ваютъ въ начaлэ пути2 грaда, t начaла пути2 ўчини1ши, 20 Толк. Drogę położysz, aby przyszedł miecz do Rabbat synów Ammona i do Judy, do Jeruzalem bardzo obronnego.Представь дорогу, по которой меч шел бы в Равву сынов Аммоновых и в Иудею, в укрепленный Иерусалим; ћкw вни1ти мечY на раввafъ сынHвъ ґммHнихъ и3 на їудeю и3 на їеrли1мъ средЁ є3гw2. 21 Толк. Bo stanął król babiloński na rozstaju, na początku dwu dróg, wróżby szukając, mieszając strzały, pytał się bałwanów, radził się trzew.потому что царь Вавилонский остановился на распутье, при начале двух дорог, для гаданья: трясет стрелы, вопрошает терафимов, рассматривает печень. Понeже стaнетъ цaрь вавmлHнскъ на стaрэмъ пути2, на начaлэ nбои1хъ путjй, є4же волхвовaти волхвовaніемъ, ћкоже вскипёти жезлY, и3 вопрошaти вazныхъ и3 вражи1ти во ўтр0бахъ. 22 Толк. Po prawicy jego była wieszczba na Jeruzalem, aby stawiać tarany, aby otworzyć usta na bicie, aby podnieść głos w okrzyku, aby stawiać tarany przeciw bramom, aby usypać groblę, aby zbudować baszty.В правой руке у него гаданье: "в Иерусалим", где должно поставить тараны, открыть для побоища уста, возвысить голос для военного крика, подвести тараны к воротам, насыпать вал, построить осадные башни. И# бhсть њдеснyю є3гw2 волшeбство на їеrли1мъ, є4же њбстaвити nстр0гъ и3 є4же tвeрсти ўстA съ в0племъ и3 возвhсити глaсъ со глашeніемъ трyбнымъ, и3 ћкw постaвити nстр0гъ пред8 враты2 є3гw2 и3 насhпати пeрсти и3 постaвити стрBльницы. 23 Толк. I będzie im się wydawało, że się na próżno radzi wyroczni i że spoczynek sobotni naśladuje; ale on wspomni na nieprawość, aby ich pojmać.Это гаданье показалось в глазах их лживым; но так как они клялись клятвою, то он, вспомнив о таком их вероломстве, положил взять его. И# т0й ѓки волхвyz и5мъ волхвовaніе пред8 ни1ми, ўседмерsz седмєри1цы, и3 т0й воспоминazй непр†вды є3гw2 помzнyти. 24 Толк. Przeto to mówi Pan Bóg: Dlatego żeście wspomnieli na nieprawość waszą i odkryliście przestępstwa wasze i pokazały się grzechy wasze we wszystkich myślach waszych, dlatego, mówię, żeście wspomnieli, ręką pojmani będziecie.Посему так говорит Господь Бог: так как вы сами приводите на память беззаконие ваше, делая явными преступления ваши, выставляя на вид грехи ваши во всех делах ваших, и сами приводите это на память, то вы будете взяты руками. Тогw2 рaди сі‰ гlетъ ґдwнаJ гDь: понeже воспомzнyсте непр†вды вaшz, внегдA tкрhшасz нечє1стіz в†ша, ћкw kви1тисz грэхHмъ вaшымъ во всёхъ беззак0ніихъ вaшихъ и3 во всёхъ начинaніихъ вaшихъ, понeже воспомzнyсте, въ тёхъ ћти бyдете. 25 Толк. – A ty niecny, bezbożny wodzu izraelski, którego dzień przyszedł, czasu nieprawości zamierzony,И ты, недостойный, преступный вождь Израиля, которого день наступил ныне, когда нечестию его положен будет конец! И# ты2, сквернaве, беззак0нниче, старёйшино ї}левъ, є3гHже грzдeтъ дeнь во врeмz непрaвды, конeцъ: 26 Толк. to mówi Pan Bóg: Zdejm tiarę, zrzuć koronę! Czy to nie ona jest, która zniżonego wywyższyła, a wywyższonego zniżyła?так говорит Господь Бог: сними с себя диадему и сложи венец; этого уже не будет; униженное возвысится и высокое унизится. сі‰ гlетъ гDь: сними2 кідaръ и3 tложи2 вэнeцъ, сeй не так0въ бyдетъ, смири1лъ є3си2 выс0кое и3 вознeслъ смирeнное: 27 Толк. Nieprawością, nieprawością, nieprawością uczynię ją; a to się nie stało, aż przyszedł, którego jest sąd, i dam mu.Низложу, низложу, низложу и его не будет, доколе не придет Тот, Кому принадлежит он, и Я дам Ему. непрaвду, непрaвду, непрaвду положY є3го2, и3 т0й не так0въ бyдетъ, д0ндеже пріи1детъ, є3мyже дост0итъ, и3 предaмъ є3мY. 28 Толк. – A ty, synu człowieczy, prorokuj i mów: To mówi Pan Bóg o synach Ammona i o urąganiu ich; i powiesz: Mieczu, mieczu, wyjdź z pochwy na zabijanie, wygładź się, abyś zabijał a błyskał się;И ты, сын человеческий, изреки пророчество и скажи: так говорит Господь Бог о сынах Аммона и о поношении их; и скажи: меч, меч обнажен для заклания, вычищен для истребления, чтобы сверкал, как молния, И# ты2, сhне человёчь, прорцы2 и3 речeши: сE гlетъ ґдwнаJ гDь къ сынHмъ ґммw6нимъ и3 ко ўкори1знэ и4хъ, и3 речeши: мечY, мечY и3звлечeный на сэчeніе, и3звлечeный на скончaніе, дви1гнисz, ћкw да блистaеши: 29 Толк. gdy tobie upatrywano próżności i wróżono kłamstwa, abyś był rzucony na szyję poranionych bezbożników, których przyszedł dzień, czasu nieprawości zamierzony.чтобы, тогда как представляют тебе пустые видения и ложно гадают тебе, и тебя приложил к обезглавленным нечестивцам, которых день наступил, когда нечестию их положен будет конец. въ видёніи твоeмъ сyетнэмъ, и3 внегдA вражби1ти тебЁ лHжнаz, є3гдA предаeшисz ты2 на вы6и ћзвеныхъ беззак0нникwвъ, и4хже дeнь приспЁ во врeмz непрaвды, конeцъ: 30 Толк. Wróć się do pochwy swojej; na miejscu, na którym zostałeś stworzony, w ziemi narodzenia twego sądzić cię będę.Возвратить ли его в ножны его? - на месте, где ты сотворен, на земле происхождения твоего буду судить тебя: возврати1сz въ нwжны2 тво‰ и3 не стaни на мёстэ сeмъ, въ нeмже роди1лсz є3си2, на земли2 твоeй и4мамъ тS суди1ти: 31 Толк. I wyleję na ciebie rozgniewanie moje, w ogniu zapalczywości mojej dmuchnę na ciebie i dam cię w ręce ludzi głupich i gotujących zgubę.и изолью на тебя негодование Мое, дохну на тебя огнем ярости Моей и отдам тебя в руки людей свирепых, опытных в убийстве. и3 и3злію2 на тS гнёвъ м0й, во nгни2 гнёва моегw2 дyну на тS и3 предaмъ тS въ рyцэ мужeй в†рваръ, творsщихъ пaгубу: 32 Толк. Dla ognia będziesz pastwą, krew twoja będzie wśród ziemi, zapomną ciebie; bo ja, Pan, mówiłem “Ты будешь пищею огню, кровь твоя останется на земле; не будут и вспоминать о тебе; ибо Я, Господь, сказал это.nгню2 бyдеши ћдь, кр0вь твоS бyдетъ посредЁ земли2 твоеS: не бyдетъ твоеS пaмzти, занeже ѓзъ гDь гlахъ.