O Patriarchacie Moskiewskim. Arcybiskup Averky Taushev (1976)

Страшно то, когда мы сознательно отступаем от Истины, сознательно становимся на путь лжи
и строим всю свою жизнь, всю свою деятельность на ложном основании, попирая Христову истину, хранимую лишь Единой Святой Соборной и Апостольской Церковью (т. 1, стр. 50).

Так вступила на путь лжи учреждённая в СССР безбожными коммунистами советская «патриархия», провозгласившая ложь, будто богоборческая большевицкая власть «от Бога», хотя св. ап. Павел, на слова которого она лживо ссылается, ясно говорит, что носитель законной власти есть Божий слуга, поощряющий добро и наказывающий зло (Рим. 13, 34), а не безбожник, поступающий наоборот, как это мы видим у большевиков, власть которых эта «патриархия» лживо восхваляет и пропагандирует на весь мир, пытаясь ввести этим всё человечество в заблуждение (т. 1, стр. 52).

Церковь у нас на Родине порабощена богоборческой властью и сделалась — страшно сказать! — её послушным орудием, а другие православные церкви, почти все, находятся в большей или меньшей от неё зависимости или под её давлением и влиянием (т. 1, стр. 176).

В значительной части своей отвергли русские люди и более тонкий соблазн — «легализацию» Церкви богоборческой советской властью и противоестественный союз с нею, приведший к созданию Советской Патриархии, которая сделалась послушным орудием коммунизма для распространения его владычества во всем мире. И в этом православный русский народ вполне естественно усмотрел отступление от веры отцов и создал так наз. Катакомбную Церковь (т. 1, стр. 188).

А Откровение св. Иоанна Богослова ясно говорит нам, что во времена антихриста вся истинная Церковь бежит, скрывшись от его преследований: А жена убежала в пустыню, где приготовлено было для неё место от Бога, чтобы питали её там тысячу двести шестьдесят дней (12, 6). Под этой таинственной «Женой», как известно, св. отцы понимали «Церковь». И не наступает ли уже это время? По крайней мере, там, на нашей несчастной Родине, давно уже образовалась так называемая Катакомбная Церковь, из лиц не желавших запятнать свою совесть служением богоборческой советской власти. Быть может, приближается время, когда и всем нам, желающим сохранить неизменную верность Христу-Спасителю и Его истинной Церкви, придётся уйти в катакомбы. Во всяком случае, все те, кто не желают преклонить колена перед современным «Ваалом», должны быть к этому готовы (т. 1, стр. 198).

Не то же ли мы наблюдаем и у нас на Родине? Сначала — страшные кровавые гонения, а потом — порабощение Церкви, пленение её ложью. Может ли быть ложь страшнее той, которая официально провозглашена там с высоты патриаршего престола в книге, изданной под заглавием «Правда о религии в России» (Московская Патриархия 1942)? И пусть нам не говорят о каком-то «подвиге мученичества лжи», лукаво измышленном и якобы спасающем Церковь. Такого «подвига» никогда не знала, да и не может знать наша св. Церковь, ибо она есть столп и утверждение истины (1Тим. 3, 15). Спасалась и утверждалась Церковь совсем иным подвигом — не ложью, а безбоязненным исповеданием истины, которое запечатлевалось пролитием крови. По выражению знаменитого апологета Тертуллиана, эта кровь мучеников была семенем христиан — она-то и явилась основанием Церкви. За это Церковь и прославляла святых мучеников, не боявшихся проливать за Христа кровь свою, но мы не знаем ни одного святого, который был бы прославлен Церковью за мученичество лжи. Те, кто во время гонений, страшась мук, притворно воздавали поклонение идолам, рассматривались, как падшие, но ни одного из них Церковь не ублажала, как «спасителей веры и Церкви».

Никоим образом наша христианская совесть не может примириться с такой страшной и бессовестной ложью, как утверждение, будто в СССР никогда не было и нет никаких гонений на веру и Церковь, что новые мученики Российские это — «политические преступники» и «пособники чёрного дела». Не может быть приемлемым для нашего христианского сознания прославление богоборца и палача русского народа Джугашвили Сталина (ныне «развенчанного» даже своими недавними сотрудниками и приспешниками), как «избранника Божия, ведущего наше отечество к славе и благоденствию», как «первого часового мира», исполненного будто бы «великою любовью к людям», чествование его всею Русскою Православною Церковью в СССР в день его столетия, стояще у гроба его в почётной страже иерархов этой Церкви, служение по нём панихид, участие представителей Церкви в коммунистической пропаганде по всему свету и т. п.

Коммунистическая власть открыто провозгласила лозунг: «Религия есть опиум для народа» и нисколько не скрывает, что её главная задача — искоренение веры в Бога и в духовный мир вообще. Как же могут служители официальной Церкви в СССР признавать её властью, данною от Бога, и даже идти ей в услужение, прославляя её и способствуя торжеству её, а, следовательно, и торжеству безбожия, во всём мире? — Или совсем уж забыто изречение Апостола: Что общего у света с тьмою? Какое согласие между Христом и Велиаром? Или какое соучастие верного с неверным? (2Кор. 6, 14-16).

И никакими канонами не может быть оправдан противоположный путь — путь духовного порабощения Церкви богоборческой власти, сколько бы ни старались об этом современные казуисты — апологеты советской патриархии.

Разве и теперь не одна видимость христианства в тех священнослужителях, которые устами славят Христа, а сердцем — антихриста, будучи так или иначе связаны с разными безбожными и антихристианскими организациями? (т. 1, стр. 202-205).

Но совсем страшно, когда люди только вид делают, что молятся, не веруя вовсе в Бога и не желая приносить поклонения Богу, а поклоняясь на деле врагу Божию и врагу человеческого спасения — диаволу. А ведь такие люди есть, и в настоящее время их становится всё больше и больше!

Они и составляют собою ту «церковь лукавнующих», о которой говорил ещё Псалмопевец: Возненавидел церковь лукавнующих, и с нечестивыми не сяду (Пс. ХХУ, 5).

Эта «церковь лукавнующих» в настоящее время, хитроумными происками врага человеческого рода, не безуспешно стремится подменить собою и совсем заменить для верующих истинную Церковь — подлинную Церковь Христову

Среди русской церковной иерархии она нашла нескольких лиц, весьма податливых и готовых на всякие компромиссы, которые согласились сотрудничать с нею в достижении её страшных богоборческих целей. Служа по наружности Христу, они служат теперь в действительности безбожной коммунистической партии, послушно выполняя все её задания, даже в мировом масштабе.

Так возникла советская «церковь лукавнующих», начало которой положил в 1927 году митр. Сергий, издавший свою известную декларацию, в коей он призывал православную русскую паству «выразить всенародную благодарность» советской власти за «внимание к духовным нуждам православного населения» (это лютой-то гонительнице Христовой веры и Церкви!), признать ее законной «властью от Бога» и повиноваться ей «не только из-за страха, но и по совести», признавая её радости и успехи своими радостями и успехами, а неудачи — своими неудачами.

Во время второй мировой войны безбожная советская власть также весьма искусно использовала в своих целях подъём религиозного и патриотического чувства в русском народе. Митрополит Сергий был сделан «патриархом» и в благодарность за это издал ужасную, исполненную лжи и клеветы на исповедников веры и новомучеников Российских, книгу: «Правда о религии в России», в которой ставил себе целью «доказать», что никаких гонений на веру и Церковь в Советской России не было и нет и что «Церковь не может жаловаться на власть» (см. стр. 24-25).

Стал выходить даже периодический церковный журнал. Но достаточно прочесть хоть несколько номеров этого издаваемого «церковью лукавнующих» с «благословения» богоборческой советской власти «Журнала Московской Патриархии», чтобы видеть, как верно служит она врагам Христовым, какую интенсивную пропаганду коммунистического режима ведёт она во всём мире, без зазрения совести, выдавая ложь за истину и истину провозглашая ложью.

Этою «церковью лукавнующих» широко пользуется в настоящее время безбожная коммунистическая партия для того, чтобы с её помощью распространить своё влияние и власть на Православном востоке и даже во всем инославном мире. И как мы видим теперь — во многом уже успевает.

Кто не пережил большевизма в России, тот никогда не поймёт до конца, какой ужас он собою представляет. Поэтому не приходится особенно удивляться тому, что народы, даже и симпатизировавшие прежде России, перенесли свои симпатии на современную большевицкую Россию, считая её законной преемницей и продолжательницей дела прежней царской России.

Но сколько велико перед Богом, перед истинной Церковью и перед подлинной национальной Россией преступление служителей этой «церкви лукавнующих», которые всеми силами стараются утвердить всех в этом заблуждении!

Действуют они при этом и на их воображение, стремясь поразить его представлением мнимого величия и мощи современной «Русской Церкви», будто бы совершенно свободной и даже ещё более свободной, чем она была в царской России. Широко используют они и слабости человеческой природы, падкой на честолюбие и сребролюбие.

Но разве не странно это? Лютые богоборцы, открыто исповедующие свою ненависть ко Христу, и Его Божественному учению и давно уже провозгласившие «отделение Церкви от государства», оказывают теперь всемерную и всестороннюю поддержку преемнику митр. Сергия — нынешнему, новому своему избраннику патриарху Московскому и всея Руси Алексию. Они охотно позволяют ему и его ближайшим сотрудникам ездить заграницу. Они поощряют чрезвычайно частые, как никогда в прежние времена, приезды в Россию представителей поместных православных церквей, вплоть до самих патриархов, и разных инославных делегаций, и при этом оплачивают все расходы по таким поездкам. Мало того: такие посетители получают щедрые дары, а некоторые, по их собственному откровенному признанию, даже регулярную материальную помощь, в виде периодически выплачиваемого им денежного пособия.

Так, например, в том же «Журнале Московской Патриархии» (№ 5 от 1945 г.) в статье: «На приёме у Сталина» мы находим, сообщение митр. Николая о том, как патр. Алексий благодарил правительство СССР за то, что оно «предоставило транспортные средства для прибытия из заграницы приглашённых на собор почётных гостей, теплую одежду для пребывания их у нас на зимние дни, помещение и питание в Москве для всех членов собора, автомобили и автобусы для их поездок в Москве».

Ведь, кажется, совершенно ясным, что убеждённые противники всякой религии не станут всего этого делать даром!

В результате мы читаем в том же журнале бесконечные восторженные отзывы представителей православных поместных церквей, а равно и инославных делегаций и гостей о своём пребывании в СССР и о необыкновенной свободе и расцвете религиозной и церковной жизни в Советской России.

Мало, очень мало остаётся ныне людей, даже среди служителей Церкви, способных на исповеднический и мученический подвиг за истину Христову. И много, очень много падких на разного рода искушения и оболыцения, — особенно же на искушения честолюбием и корыстолюбием. В наш век почти полного оскудения истинной духовности, искреннего стремления бескорыстно поклоняться Богу в духе и истине, редко-редко кто устоит перед подобными искушениями. А денежные дары многим совсем ослепляют их духовные очи — так что они готовы чёрное называть белым, а белое — чёрным.

И вот мы наблюдаем теперь жуткую и скорбную картину того, как растёт повсюду влияние советской «церкви лукавнующих», которую многие уже ныне склонны признавать истинной, законной Русской Церковью, несмотря даже на полное попрание церковных канонов её основателями и вершителями её судеб. И как всегда в подобных случаях, несмотря на вопиющую очевидность, которая свидетельствует о противном, они придумывают всякие благовидные соображения и предлоги к её признанию. А в этом враг человеческого спасения, конечно, всегда придёт на помощь: казуистика, ложь, обман, клевета — его обычные орудия (т. 1, стр. 371-376).

Это напомнило нам … снимок, помещённый в «Журнале Московской Патриархии», изображающий, как митр. Николай Крутицкий (вскоре как-то трагически окончивший свою жизнь) стоит в белом клобук и с посохом в «почетном карауле» у гроба Сталина(т. 4, стр. 354).

В самом деле. Разве не отступление от Христа — признание «властью от Бога» той власти, которая главной своей задачей ставит вполне сознательную борьбу за искоренение веры Христовой в сердцах людей, выражение благодарности этой власти за её мнимую заботу о духовных нуждах верующих, активное сотрудничество с нею в её стремлении к мировому господству, поддержка её силою своего духовного авторитета?

Разве не отступление от Христа — хулить новомучеников Российских, кровь свою проливших за Христа и за Его Святую Церковь, называя их «пособниками чёрного дела», и не стыдиться стоять «на вытяжку» в почётном карауле у гроба лютого гонителя Христовой веры?

Разве не отступление от Христа — «относиться с полным братским уважением» к таким «иерархам», «ни в чём их не упрекая» и, следовательно, вполне солидаризируясь с ними (т. 1, стр. 401).

Всем, без исключения, русским людям надо же, наконец, понять, что нет никакой логики в том, что бы признавать советскую богоборческую власть «властью от Бога», а служащую ей советскую «церковь» — истинной Церковью (т. 2, стр. 14).

Да ведают все честные и здравомыслящие православные русские люди, что именно это чисто-идейное расхождение во взглядах и убеждениях, включая сюда и разное отношение к советской власти, которую мы не можем признать «властью от Бога», и к «советской церкви», которую мы не можем признать канонической, — всё это и явилось причиной расколов (т. 2, стр. 131).

С великой скорбью отозвался Собор на известия о всё усиливающемся гонении на веру там у нас на родине, порабощённой богоборческим коммунизмом, — гонении, которое вновь стало принимать самые грубые формы, как это было прежде, в первые годы революции, и не мог не установить всей правильности позиции, от начала принятой нашей Русской Зарубежной Церковью, позиции, с которой она никогда не сходила, — полного непризнания безбожной советской власти и всех тех, кто с нею так или иначе сотрудничает, в том числе и легализованной «советской церкви», являющейся её послушным орудием и проводником её предначертаний во всём мире (т. 2, стр. 143).

Всем известно, какие потоки и моря крови и слёз пролились на нашей несчастной русской земле, со времени прихода к власти богоборцев-большевиков, сколько епископов, священников, монахов и верующих мирян было замучено за Христа, сколько храмов было разрушено, сколько святынь поругано и осквернено.

И вот, не взирая на всё это, заместитель патриаршего Местоблюстителя митр. Сергий Нижегородский гласно и всенародно, на весь мир, провозгласил богоборческую советскую власть «властью от Бога», которой нужно повиноваться «не за страх, а за совесть», предписав молиться за неё. Когда же прибывшая к нему особая делегация из духовных лиц и мирян, с протестом против его постыдной декларации (в 1927 г.) заявила, что считает невозможным «молиться за антихристову власть» он просто отмахнулся от этого столь резонного протеста со словами: «Ну, какой тут Антихрист!»

Точь-в-точь как те, которым не нравятся и наши предостережения о приближении времён Антихриста.

А ведь с тех пор дело этой подлинно антихристовой власти как далеко ушло вперед! Под невыносимо-жестокое рабство её попала уже третья часть всего света и, в том числе, почти все православные страны, где св. веру и Церковь постигли столь же беспощадные кровавые гонения, как и у нас в России.

И вот, несмотря на свою столь ярко, казалось бы, выраженную антихристову природу, эта страшная богоборческая, подлинно сатанинская власть постепенно заслужила общее признание со стороны всех государств так называемого «свободного мира». Мало того: в её лице поклонились диаволу и все православные и инославные христианские церкви и церковные организации, находящиеся пока как будто бы вне её досягаемости в странах этого «свободного мира».

Разве одно это уже не говорит так красноречиво и убедительно о несомненном приближении времен Антихриста?

А во всех православных странах, попавших под власть богоборцев и лютых гонителей веры и Церкви Христовой, — страшно сказать! — церковная иерархия, с некоторого времени, не только вполне примирилась с этими служителями сатаны, но и вступила в союз с ними, поклонившись таким образом в их лице самому сатане, и деятельно сотрудничает с ними, во всём угождая им и раболепно помогая им в осуществлении их адских планов завоевания и подчинения себе всего остального мира для окончательного искоренения в нём веры в Бога и уничтожения Церкви Христовой.

Но что ещё ужаснее: церковная иерархия, как православная, так и не православная, пользующаяся как будто бы полной свободой в странах ещё «свободного мира» (по-видимому, «свобода» эта — чисто внешняя, а не внутренняя, которая, очевидно, и ими уже потеряна!) делает вид, что она ничего этого не видит: представители её постоянно ездят на поклон в коммунистические страны, получают там разные награды, обмениваются лицемерными комплиментами, пишут восторженно-похвальные статьи о жизни там, и… лгут, лгут, лгут без конца и, видимо, без всякого зазрения совести.

Это невольно напомнило нам, как московский патр. Алексий называл в своё время неистового богоборца Джугашвили Сталина, от злодейств которого отреклись теперь даже его бывшие сотоварищи, «избранником Божиим, ведущим наше отечество к славе и благоденствию» и выражал ему благодарность за «его заботы о нуждах Русской Православной Церкви».

Разве это не поклонение сатане?

Пытающиеся оправдывать такую церковную иерархию говорят, что она будто бы обязалась «только молчать», и этим «молчанием», якобы «спасает Церковь». Но мы видим, что эти иерархи, поклонившиеся сатане, не только молчат, а и самым деятельным образом сотрудничают с богоборческой антихристовой властью, делая себя её пропагандным органом, и во всём послушным ей орудием.

Однако, ведь и «молчать» в такое время страшных гонений на веру и Церковь есть не что иное, как предательство веры и Церкви!

«Молчанием предаётся Бог» — учит нас великий отец Церкви свт. Григорий Богослов (т. 2, стр. 338-341).

Где сейчас истинная вера и Церковь?

Можно ли говорить об истинной вере и Церкви там, где церковная иерархия заключила гнусный союз с подлинными служителями «супротивного врага» — диавола, ставящими себе задачу всюду, во всём мире, искоренить веру в Бога, запретить Богопознание, вытравить из душ людей св. Православие и уничтожить свободно-служащую Христу-Спасителю Церковь, подменив её лжецерковью, являющейся послушным орудием этих лютых богоборцев?

Можно ли говорить об истинной вере и Церкви там, где хотят пренебречь Церковью Христовою, существующей уже почти двадцать веков и неизменно хранящей неповреждённое Христово учение и Апостольское Предание, и, смешав истину с ложью, создать какую-то новую «церковь», которой Христос-Спаситель не основывал, как будто лживыми (страшно сказать!) оказались слова Его: Я создам Церковь Мою, и врата ада не одолеют её (Мф. 16, 18)?

Неужели можно быть действительно настолько духовно слепыми, чтобы не видеть всю ложь тех церковных организаций, которые за «железным занавесом» пошли в услужение богоборческой, так называемой «коммунистической» власти и претендуют на то, чтобы их считали законными, каноническими возглавителями и представителями порабощённых богоборцами Церквей?

Подлинная Церковь Христова есть, прежде всего, хранительница и провозгласительница Истины, ибо Сам Христос-Спаситель сказал, что Он на то и родился и на то пришел в мир; чтобы свидетельствовать об Истине (Ин. 18, 37). Поэтому всякая ложь, всякая фальшь, всякий обман, всякое извращение истины или провозглашение неполной, искажённой Истины вполне чужды истинной Церкви по самой её природе.

Ложь, по словам Христа-Спасителя, от диавола, ибо нет в нём Истины: когда говорить он ложь, говорит своё, ибо он — лжец и отец лжи (Ин. 8, 44).

Что же тогда должны мы думать о людях, которые называют себя служителями Церкви Христовой, а говорят ложь?

Чьи они служители: Христовы — или служители Диавола?

Ответ сам собою должен быть ясен.

Вот в свете этого ответа и надлежит нам расценивать смысл всех происходящих ныне в мире событий.

Что, если от имени всей Церкви служители её провозглашают ложь?

Что, если другие, зная это, делают вид, что верят этой лжи, и на всей этой лжи основывают свои взаимоотношения, сами, вслед за ними, повторяя эту ложь или, по крайней мере, не возражая, не протестуя против неё?

Вот такую-то безотрадную картину полного погружения в ложь или плавания в этой лжи и представляют собою в настоящее время все христианские православные и неправославные церковные организации называющие себя церквями (хотя Христос создал только одну Церковь!), поскольку они находятся в общении с церковными организации, явно состоящими на службе у служителей диавола за железным занавесом, где всякая истина давно уже самым беспощадным образом искоренена, или принадлежат к так называемому Экуменическому движению, в основе которого лежит губительная ложь, будто Единой Истинной Христовой Церкви нет в настоящее время на земле.

От этой совершенно безотрадной картины можно было бы впасть в полное уныние и отчаяние, если бы мы не были предупреждены о том Словом Божиим, что так сему и надлежит быть (т. 2, стр. 410-412).

На этот жуткий путь — путь лицемерной лжи, которой не должно быть места в истинной Церкви Христовой, в своё время, у нас, в нашей порабощённой безбожниками России стало сергианство, последовательным продолжением которого является нынешняя Московская Патриархия. Какое страшное предательство креста Христова в пресловутой Декларации Нижегородского митр. Сергия от 1927 г. и в неоднократных заявлениях его и патр. Алексия, что богоборческая коммунистическая власть есть власть от Бога и что ей нужно выразить благодарность за заботы о нуждах православного населения!

По такому же приблизительно пути, быть может, только иногда в более смягчённых формах, пошло и иерархическое руководство других поместных православных церквей, оказавшихся на территории коммунистических стран.

Впрочем, едва ли, однако, многим лучше в странах так называемого свободного мира, где нет пока такого открытого кровавого гонения на крест Христов и его верных последователей. И здесь наблюдается какая-то несвобода — какая-то связанность многих представителей церковной иерархии, какая-то подчинённость, какая-то зависимость их от врагов креста Христова. Мощным орудием этих врагов стало столь модное теперь экуменическое движение, которое в самое последнее время достаточно ярко выявило своё антихристианское лицо, прикрывая его лукаво обольстительным для многих лозунгом христианской любви и всеобщего единения.

Надо всегда помнить: служение Церкви богоборческой власти или антихристианскому экуменизму — всё равно! — это отказ её от Христова оружия — креста Господня, это — духовная капитуляция, сдача в плен врагу Божию и врагу человеческого спасения — диаволу. Одна внешняя видимость Церкви, хотя бы и очень пышная и наружно привлекательная, это ещё — не Церковь истинная, какой единственно Церковь должна быть (т. 2, стр. 558-560).

И самые эти мнимые «служители церкви» и их защитники — это поистине лукавнейшее из всех лукавств нашего времени! И притом самое для нас страшное, ибо касается оно важнейшего для нас дела — дела спасения душ. Много изобрёл враг рода человеческого лукавств с целью уловления душ человеческих в свои сети, лукавств чрезвычайно разнообразных всякого рода, но это, пожалуй, наивысшее его «достижение», о котором и думать ещё совсем недавно было невозможно, настолько оно дико и жутко (т. 4, стр. 359).

Вот почему мы стоим теперь пред лицом такого страшного факта, что далеко не всё, что именует себя «православной церковью» есть действительно настоящая Православная Церковь, а не одна лишь лукавая подделка, афишировка, чтобы вводить в заблуждение наивных и доверчивых, не умеющих разбираться во всех современных лукавствах людей!

Истинная Церковь это есть сокровищница и раздаятельница благодати Духа Святого — той Божественной благодати, без которой невозможно вечное спасение человека. Каков же главный признак, по которому мы можем отличить истинную Церковь от существующего в наши дни множества лжецерквей?

Дух Святый, сошедший на апостолов в день Пятидесятницы, по словам Самого Господа Иисуса Христа, обещавшего ещё на Тайной Вечери ниспослать Его, есть прежде всего Дух истины и был послан ученикам Господа для того, чтобы наставить их на всякую истину (Ин. 16, 13), а потому и истинная Церковь Христова, сообщающая верующим благодать Святого Духа, есть та, которая хранит, исповедует и проповедует Истину. Там же, где, вместо Истины провозглашается ложь, в догматическом ли учении или в нравственном или в смысле всякой неправды вообще, там, конечно, нет истинной Церкви, там нет и благодати Божией, спасающей человека, а только одна внешняя видимость, кощунственный обман.

О появлении такой безблагодатной лжецеркви на земле предрекал ещё в прошлом столетии наш великий подвижник благочестия, учёный богослов и духовный наставник и писатель святитель Феофан Вышенский Затворник, когда писал:

«Тогда, хотя имя христианское будет слышаться повсюду, и повсюду будут видны храмы и чины церковные, но всё это — одна видимость, внутри же отступление истинное» (Толкование на 2-е послание к Солунянам, стр. 492).

Не видим ли мы уже теперь, в переживаемые нами страшные дни явно ширящегося отступления от Христа, признаки такого поистине жуткого явления? И не только в так называемом «инославии», но и в самом Православии, от которого остаётся только одна ширма, одно название? Вспомним старую русскую поговорку: «Не всё то золото, что блестит».

И пусть нас обвиняют в чём угодно, вплоть до какого-то яко бы сектантства или раскола, мы нисколько не должны этим смущаться, ибо мы хотим сохранить верность Христу-Спасителю до конца и принадлежать к основанной Им истинной Церкви, в которой только и можем обрести благодать Божию и чрез неё вечное спасение. Измышляемые лукавством людей, отступивших от Христа, лжецеркви или экуменическое объединение всех этих лжецерквей для нас не более, как безблагодатные сборища, к которым мы, по своей христианской совести, принадлежать не можем и не хотим. А истинная Церковь Христова, не изменившая Христу, исповедующая и проповедующая одну чистую Истину без всякой примеси диавольской лжи останется неодолимой вратами ада и пребудет до скончания века сего и Второго Пришествия Христова, хотя бы число принадлежащих к ней и умалилось до чрезвычайности. Но ведь это так и должно быть, ибо Сам Христос назвал эту сохранившую Ему верность до конца истинную Церковь «малым стадом», сказав, что когда Он снова придёт, то едва ли найдет веру на земле (Лк. 12, 32; Лк. 18, 8).

Отсюда ясно видно, что не в «большинстве» дело, а в хранении Истины, а кто будет гнаться за большинством, легко может потерять Истину, отступив от неё вместе с этим «большинством» (т. 4, стр. 373-374).

С экуменизмом мы должны решительно разорвать, и с попутчиками его не должны иметь ничего общего.

Нам – не по пути с ними. Это мы должны решительно сказать и показать на деле. Наступает для нас время подлинного исповедничества, когда мы, быть может, останемся одни и окажемся в положении гонимых. Поскольку сейчас все православные поместные церкви вошли в состав «Mиpoвого Совета Церквей», и тем самым изменили Православию и поклонились сатане, наступило время нашей полной обособленности. Мы не можем и не должны иметь с отступниками от истинного православия никакого общения, и должны быть готовы, если потребуется, к уходу в «катакомбы», как «истинно-православные христиане» у нас на родине (т. 3. стр. 108).

Но мы верим, что не до конца оставил Господь русский народ, безумно поддавшийся вражьему искушению и впадший чрез это в такое страшное кровавое испытание. Есть ещё малый «остаток», сохранивших верность Господу и Спасителю нашему русских людей, скрывающихся в катакомбах, которые и смогут, с благодатной помощью Божиею, внести духовное оздоровление в массы, отступивших от Бога русских людей, и воскресить Святую Русь, как малая закваска, которая по слову Христову, квасит всё тесто (Мф. 13, 33; Лк. 13, 21) (т. 4, стр. 385).

И хотя наша Святая Русь повержена во прах, и на крест её водружён «престол сатаны» (Апок. 2, 13), но есть ещё русские люди, в которых что-то от Святой Руси ещё сохранилось, несмотря на тот бешеный поход против истинной христианской веры, который ведётся теперь повсюду — во всем мире. Мы подчёркиваем — истинной христианской веры, потому что теперь появились суррогаты этой веры; конечно, с несомненной целью — более успешно вести борьбу с верой истинной, путём такой фальсификации и лукавых подлогов, в расчёте на то, что мало осталось людей достаточно чутких духовно для того, чтобы разобраться, где Истина, а где ложь и обман, где истинная Христова Церковь, а где лжецерковь (т. 4, стр. 386).

Наш путь — это бескомпромиссное отрицание, решительное отвержение того антихристова зла, которое уже почти во всём мире захватило в свои руки и церковную и светскую власть, всем дирижирует и всем заправляет, а противников своих и морально и физически уничтожает (т. 4, стр. 490).

Не может церковь считаться вполне свободной и идущей путём Правды — путём Христовой Истины, если её возглавители, естественно дающие направление всей её жизни, состоят в антихристианских или проникнутых духом безбожия организациях, или хотя бы в организациях, внушающих серьёзное сомнение в своей доброкачественности.

Ведомая такими духовными руководителями церковь не может не отклониться от пути Истины и неизбежно, рано или поздно, станет вся на тот путь лжи, которым идут её возглавители (т. 4, стр. 492).

Но совсем страшно становится, когда представители и духовные возглавители отдельных поместных церквей, действительно входящих в состав Единой Истинной Церкви Христовой, забывая о своём высоком призвании быть служителями дела Христова на земле, вступают в дружественные отношения и даже в самый тесный союз с врагами веры и Церкви и отдают себя в полное подчинение и рабское повиновение служителям сатаны, уже не о служении Христу-Спасителю помышляя, а лишь об угождении своим новым господам. Самая злая и опасная идея современности — это идея примирения, «сосуществования» со злом. И этой идее в настоящее время весьма многие, не исключая служителей Церкви, поддаются.

Но разве может истинная Церковь Христова как-то примириться со злом, происходящим от врага человеческого спасения — диавола? Разве может она сосуществовать с ним, не ведя против него самой решительной борьбы?

Конечно, нет, ибо, по слову Христа-Спасителя, никто не может служить двум господам (Матф. 4, 24). А потому и живоцерковничество и обновленчество, ставящие себе идеей примирение христианства с миром сим, во зле лежащем, и «сергианство», проповедующее «сосуществование» с богоборческой властью коммунизма, и участие в так наз. «экуменическом движении», признающем равноправие и равночестность всех религиозных группировок и «деноминаций», все это есть по существу уже отпадение от истинной Церкви.

Может ли быть Церковью та организация, которая, призывает к «лояльности» служителям сатаны?

Это, конечно, уже не Церковь, а лжецерковь, или «церковь лукавнующих», по выражению Слова Божия (Пс. 25, 5), и состоять в такой «церкви» не только не спасительно, а наоборот — губительно.

Спрашивается, зачем мы об этом так часто говорим и пишем?

Затем, что наш святейший пастырский долг — предостеречь наших верующих от тех бесчисленных тонких соблазнов, которые повсюду теперь во множестве рассеяны: мы обязаны научить их распознавать истинную Церковь — учить отличить её от лжецерквей и «церкви лукавнующих». Христос-Спаситель дал нам высокое обетование, что Церковь Его не одолеют врата адовы, то есть все силы ада в их максимальном напряжении. Но отдельные верующие, отдельные пастыри и даже отдельные иерархи и целые поместные церкви, возглавляемые ими, могут отпадать от Единой Истинной Церкви, уготовляя себе и своим последователям вечную погибель в глубинах адовых.

Не напрасно Христос-Спаситель называл членов Своей Церкви малым стадом и предрекал, что когда Он вторично придёт на землю, то едва ли найдёт веру на земле? (т. 1, стр. 380-381).

To straszne, kiedy świadomie odchodzimy od Prawdy, celowo podążamy ścieżką kłamstwa
i budujmy całe nasze życie, wszystkie nasze działania na fałszywej podstawie, depcząc prawdę o Chrystusie, zachowaną tylko w Jedynej Świętej Katolickiego i Apostolskiej Cerkwi (t. 1, s. 50).

Tak więc sowiecki „patriarchat” ustanowiony w ZSRR przez bezbożnych komunistów wkroczył na drogę kłamstwa, głosząc kłamstwo, że „władza bolszewicka” była „od Boga”, chociaż św. ap. Paweł, na słowa którego fałszywie się powołują, wyraźnie stwierdza, że ​​nosicielem prawowitej władzy jest sługa Boży , który zachęca do dobra i karze zło (Rz 13, 4), a nie ateista, który postępuje odwrotnie, jak widzimy u bolszewików, którego władzę „Patriarchat” podstępnie chwali i rozprzestrzenia na cały świat, próbując wprowadzić w błąd całą ludzkość (t. 1, s. 52).

Cerkiew  w naszej ojczyźnie została zniewolona przez walczącą z Bogiem władzę i stała się – przerażające powiedzieć! – jego posłusznym narzędziem i inne prawosławne kościoły, prawie wszystkie, są w mniejszym lub większym stopniu uzależnione od niej lub są pod jej naciskiem i wpływem (t. 1, s. 176).

Wiele z tego zostało odrzucone przez naród rosyjski i bardziej subtelna pokusa – „legalizacja” Kościoła przez zbuntowaną przez Boga władzę sowiecką i nienaturalny sojusz z nią, doprowadził do powstania Patriarchatu Radzieckiego, który stał się posłusznym narzędziem komunizmu dla rozprzestrzeniania się jego dominacji na całym świecie. W tym Ortodoksyjni Rosjanie całkiem naturalnie widzieli odstępstwo od wiary ojców i stworzyli tzw. Cerkiew Katakumbową (vol.1, s. 188).

A Objawienie św. Jana Teologa wyraźnie mówi nam, że w czasie Antychrysta, cały prawdziwy Kościół ucieka, ukrywając się przed prześladowaniami : A niewiasta uciekła na pustynię, gdzie przygotowano dla niej miejsce od Boga, aby ją tam wyżywić tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni (12, 6). Pod tą tajemniczą „niewiastą”, jak wiadomo, św. ojcowie rozumieli „Kościół”. A czyż ten czas już nie nadchodzi? Przynajmniej tam, w naszej nieszczęsnej Ojczyźnie, powstał tak zwany Kościół Katakumbowy z osób, które nie chciały szkodzić swemu sumieniu, służąc walczącej z Bogiem władzy sowieckiej. Być może nadchodzi czas, kiedy wszyscy, którzy chcą zachować swoją wierność Zbawicielowi – Chrystusowi i Jego prawdziwemu Kościołowi, będą musieli udać się do katakumb. W każdym razie wszyscy, którzy nie chcą klęknąć przed współczesnym „Baalem”, muszą być na to gotowi (t. 1, s. 198).

Czy nie widzimy tego samego w naszej ojczyźnie? Po pierwsze – straszliwe krwawe prześladowania, a potem – zniewolenie Cerkwi, pojmanie jej kłamstwami. Czy może być straszniejsze kłamstwo niż to oficjalnie ogłoszone tam z wysokości patriarchalnego tronu w książce opublikowanej pod tytułem „Prawda o religii w Rosji” (Patriarchat Moskiewski z 1942 r.)? I nie mówmy o jakimś „wyczynie męczeństwa kłamstw”, chytrze wymyślonym i rzekomo ratującym Cerkiew. Takiego „wyczynu” nigdy ona nie znała, i nie może znać, nasza Święta Cerkiew, ponieważ jest  ona filarem i ostoją prawdy (1 Tym. 3, 15). Cerkiew była zbawiana i umacniana przez zupełnie inny wyczyn, nie przez kłamstwa, ale przez nieustraszone wyznanie prawdy, naznaczonej przelaniem krwi. Według słynnego apologeta Tertuliana, ta krew męczenników była nasieniem chrześcijan – to była podstawa Kościoła. W tym celu Kościół uwielbił świętych męczenników, którzy nie bali się przelać swojej krwi za Chrystusa, ale nie znamy żadnego świętego, który został uwielbiony przez Kościół za męczeństwo kłamstw. Ci, którzy podczas prześladowań, bojąc się tortur, udawali, że oddają cześć bożkom, byli traktowani jak upadli, ale Kościół żadnego z nich nie uznawał jako „zbawiciela wiary i Kościoła”.

W żaden sposób nasze chrześcijańskie sumienie nie może pogodzić się z tak strasznym i bez skrupułów głoszonym kłamstwem, jak twierdzenie, że w ZSRR nigdy nie było i nie ma prześladowań wiary i Kościoła, że ​​nowi męczennicy Rosji są „przestępcami politycznymi” i „wspólnikami czarnej roboty”. Nie do zaakceptowania jest, dla naszej chrześcijańskiej świadomości, wysławianie bogoburca  i kata narodu rosyjskiego Dżugaszwili Stalina (obecnie „zdemaskowanego” nawet przez jego niedawnych współpracowników i sługusów) jako „wybrańca Boga prowadzącego nasz kraj do chwały i dobrobytu” jako „pierwszego wartownika świata”, przepełnionego „wielką miłością do ludzi”, uhonorowanie go przez cały Rosyjski Kościół prawosławny w ZSRR w dniu jego urodzin, stanięcie przy jego grobie w gwardii honorowej hierarchów tego Kościoła, służba na jego pogrzebie, udział przedstawicieli Cerkwi w komunistycznej propagandzie na całym świecie, i tak dalej.

Rząd komunistyczny otwarcie głosił hasło: „religia jest opium dla ludu” i wcale nie ukrywa, że ​​jej głównym zadaniem jest wykorzenienie wiary w Boga i ogólnie w świat duchowy. W jaki sposób posługujący w oficjalnej Cerkwi w ZSRR mogą uznać jego moc [tego rządu], otrzymaną od Boga, a nawet służyć mu, gloryfikując i promując jego triumf, a w konsekwencji triumf ateizmu na całym świecie? – Czyżby zostało całkowicie zapominane powiedzenie Apostoła: Co łączy światło z ciemnością? Jaka jest umowa między Chrystusem a Belialem? Albo jaki jest udział wiernych w niewierności?  (2 Kor. 6, 14-16).

I żaden kanon nie może być usprawiedliwieniem przeciwnej drogi – drogi duchowego zniewolenia Kościoła przez walczącą z Bogiem władzę, bez względu na to, jak bardzo starali by się zrobić to współcześni kazuiści, apologeci radzieckiego patriarchatu.

Czyż nie jest to pozór chrześcijaństwa u tych duchownych, którzy gloryfikują Chrystusa swoimi ustami a sercem Antychrysta, będąc w taki czy inny sposób połączonymi z różnymi bezbożnymi i antychrześcijańskimi organizacjami? (Tom 1, str. 202-205).

Ale jest to dość przerażające, gdy ludzie tylko udają, że się modlą, nie wierzą w Boga w ogóle i nie chcą oddawać czci Bogu, a w rzeczywistości oddają cześć  wrogowi Boga i wrogowi ludzkiego zbawienia – diabłu. Lecz tacy ludzie są, a w czasach obecnych jest ich więcej i więcej!

Oni stanowiącerkiew przewrotnych„, o czym kiedyś powiedział Psalmista: ” Nienawidziłem cerkiew przewrotnych, i nie będę zasiadał z niegodziwcami” (Psalm XXV, 5).

Ten „kościół przewrotnych” w obecnym czasie, poprzez genialne intrygi wroga rodzaju ludzkiego, nie bezskutecznie dąży do tego by podmienić  sobą i całkowicie zastąpić prawdziwie wierzącym Cerkiew – prawdziwą Cerkiew Chrystusa

Wśród rosyjskiej hierarchii kościelnej znalazło się trochę osób, bardzo elastycznych i gotowych na wszelkie kompromisy, które zgodziły się współpracować z nim w realizacji jego straszliwych bogoburczych celów. Służąc na pozór Chrystusowi, teraz służą w rzeczywistości bezbożnej partii komunistycznej, posłusznie wypełniając wszystkie swoje zadania, nawet w skali światowej.

Powstał więc sowiecki „Kościół przewrotnych”, którego początek został ustanowiony w 1927 roku przez metropolitę. Sergiusz, który wydał słynną deklarację, w której wezwał ortodoksyjną rosyjską trzodę, by „wyraziła wdzięczność ludu” władzom radzieckim za „zwrócenie uwagi na duchowe potrzeby ludności prawosławnej” (to jest za okrutne prześladowania wiary chrześcijańskiej i Kościoła!), Uznać ją za prawowitą „władzę od Boga „której trzeba być posłusznym „nie tylko ze strachu, ale także w sumieniu „, uznając jej radości i sukcesy za swoje radości i sukcesy, a porażki – za własne niepowodzenia .

Podczas drugiej wojny światowej bezbożny rząd sowiecki zręcznie wykorzystywał narastanie religijnych i patriotycznych uczuć w narodzie rosyjskim dla własnych celów. Metropolita Sergiusz został „patriarchą” i z wdzięcznością za to opublikował straszne, pełne kłamstw i oszczerstw wobec wyznawców wiary i nowych męczenników Rosji, książkę „Prawda o religii w Rosji”, w której postawił sobie za cel „udowodnienie”, że nie ma prześladowań wiary a Kościół w Rosji Radzieckiej nie był i nie jest prześladowany i że „Kościół nie może narzekać na władzę” (patrz strony 24-25).

Nawet zaczęło być wydawane kościelne czasopismo. Wystarczy jednak przeczytać przynajmniej kilka numerów „Dziennika moskiewskiego patriarchatu” wydawanego przez  „Kościół Przewrotnych” z „błogosławieństwem” bogoburczego radzieckiego rządu, aby zobaczyć, jak wiernie służy wrogom Chrystusa, jak intensywną propagandę komunistycznego reżimu prowadzi na całym świecie, bez odrobiny sumienia, rozprzestrzeniając kłamstwa jako prawdę, prawdziwie głosząc kłamstwo.

Ten bezbożny kościół jest obecnie szeroko wykorzystywany przez ateistyczną partię komunistyczną do rozprzestrzeniania swoich wpływów i władzy na Wschodnim Wschodzie, a nawet z jego pomocą w całym heterodoksyjnym świecie. I jak teraz widzimy  – wiele z tego się udaje.

Kto nie przeżył bolszewizmu w Rosji, nigdy nie zrozumie do końca, jaki to jest horror. Dlatego nie jest szczególnie zaskakujące, że ludzie, nawet ci, którzy wcześniej sympatyzowali z Rosją, podzielili się sympatią ze współczesną bolszewicką Rosją, uważając ją za prawowitego następcę i kontynuatora dawnej carskiej Rosji.

Ale wielka jest przed Bogiem, i przed prawdziwym Kościołem i przed prawdziwą narodową Rosją, zbrodnia sług tego „kościoła przewrotnych”, który wszelkimi sposobami stara się putwierdzić wszystkich w tym błędzie!

Działają także na wyobraźnię, starając się wywrzeć wrażenie poprzez wielkość i potęgę współczesnego „Kościoła rosyjskiego”, który jest rzekomo całkowicie wolny i nawet bardziej wolny niż w carskiej Rosji. Wykorzystują przy tym słabości natury ludzkiej, ambicję i umiłowanie pieniądza.

Ale czy to nie dziwne? Zaciekli bojownicy, którzy otwarcie wyznają swoją nienawiść do Chrystusa i Jego Boskiego nauczania, i od dawna głosili „oddzielenie Kościoła od państwa”, teraz udzielają wszelkiego możliwego i wszechstronnego wsparcia następcy Metropolity Sergiusza – nowo wybranemu Patriarsze Moskwy i Wszechrusi Aleksemu. Chętnie pozwalają mu i jego najbliższym współpracownikom podróżować za granicę. Zachęcają do bardzo częstych wizyt w Rosji przedstawicieli lokalnych prawosławnych kościołów, nawet samych patriarchów i różnych heterodoksyjnych delegacji, jak nigdy dotąd, a jednocześnie opłacają wszystkie wydatki związane z takimi podróżami. Co więcej: tacy goście otrzymują hojne prezenty, a niektórzy, jak sami przyznają, otrzymują nawet regularną pomoc materialną, w formie okresowego świadczenia pieniężnego.

Tak więc na przykład w tym samym „Dzienniku Patriarchatu Moskiewskiego” (nr 5 z 1945 r.) w artykule: „Na przyjęciu ze Stalinem” znajdujemy przesłanie metropolity Mikołaja o tym, jak patriarcha Aleksy podziękował rządowi ZSRR za „dostarczenie środków transportu zaproszonym na sobór gościom z zagranicy, a także za ciepłe ubrania na pobyt w zimowe dni, zakwaterowanie i wyżywienie w Moskwie dla wszystkich członków soboru, samochodów i autobusów na ich wycieczki po Moskwie „.

W końcu wydaje się absolutnie jasne, że przekonani przeciwnicy jakiejkolwiek religii nie zrobią tego wszystkiego na próżno!

W rezultacie czytamy w tym samym czasopiśmie niekończące się entuzjastyczne recenzje przedstawicieli prawosławnych lokalnych kościołów, a także heterodoksyjnych delegacji i gości o ich pobycie w ZSRR oraz o niezwykłej wolności i rozkwicie życia religijnego i kościelnego w Związku Radzieckim.

Dzisiaj pozostaje niewiele, bardzo niewiele osób, nawet wśród posługujących Cerkwi, zdolnych do bycia wyznawcą i męczennikiem dla prawdy o Chrystusie. I wielu, wielu ludzi podatnych jest wszelkim pokusom i błędom – szczególnie w odniesieniu do pokusy ambicji i własnych korzyści. W naszych czasach niemal całkowitego zubożenia prawdziwej duchowości, szczerego pragnienia bezinteresownego czczenia Boga w duchu i prawdzie, rzadko się zdarza, abyśmy opierali się pokusie. A prezenty pieniężne całkowicie dla wielu zaślepiają duchowe oczy – są więc gotowi nazywać czarnym białe i białym – czarne.

——————

A teraz widzimy niesamowity i smutny obraz tego, jak wzrasta wpływ radzieckiego „kościoła kłamców”, który wielu z nich jest obecnie skłonnych uznać za prawdziwy, prawowity Kościół rosyjski , pomimo całkowitego deptania kanonów kościelnych przez jego założycieli i władców ich losów. I jak zawsze w takich wypadkach, pomimo jaskrawej oczywistości, która wskazuje inaczej, wymyślają wszelkie niejasne rozważania i preteksty do spowiedzi. I w tym przypadku zawsze przychodzi na ratunek wrogi ludzkiemu zbawieniu: kazuista, kłamstwa, oszustwo, oszczerstwo są jego zwykłymi narzędziami (tom 1, s. 371-376).

Przypomniało nam to … zdjęcie, umieszczone w „Journal of the Moscow Patriarchate”, obrazujące, w jaki sposób Met. Nikolay Krutitsky (wkrótce po jakimś tragicznym skończeniu życia) stoi w białym kapturze iz laską w „straży honoru” przy trumnie Stalina (t. 4, s. 354).

Naprawdę. Czyż nie jest to odstępstwo od Chrystusa – uznanie przez „moc od Boga” autorytetu, który swoim głównym zadaniem stawia całkiem świadomą walkę, by wykorzenić wiarę Chrystusa w sercach ludzi, wyraz wdzięczności dla tego autorytetu za rzekomą troskę o duchowe potrzeby wierzących, aktywną współpracę z nim w jej dążenie do dominacji nad światem, popieranie siłą jego autorytetu duchowego?

Czyż nie jest to odejście od Chrystusa, aby bluźnić nowym męczennikom Rosji, którzy przelali swoją krew za Chrystusa i za Jego święty Kościół, nazywając ich „wspólnikami czarnej sprawy”, a nie wstydząc się stać „na czele” w straży honoru przy trumnie zaciekłego prześladowcy wiary Chrystusa?

Czyż nie jest to odstępstwo od Chrystusa, aby „traktować z pełnym braterskim szacunkiem” do takich „hierarchów”, „bez naruszania ich w jakikolwiek sposób”, a zatem z całą solidarnością z nimi (tom 1, s. 401).

Wszyscy bez wyjątku Rosjanie muszą wreszcie zrozumieć, że nie ma żadnej logiki w uznaniu radzieckich mocy teofanowych za „moc od Boga”, a radzieckim „kościołem” służącym jej jest prawdziwy Kościół (wol. 14).

Niech wszyscy uczciwi i rozsądni ortodoksyjni Rosjanie wiedzą, że jest to właśnie ideologiczna rozbieżność poglądów i przekonań, w tym tutaj inna postawa wobec władzy radzieckiej, której nie możemy uznać za „moc od Boga” i „Kościół sowiecki”, który nie możemy rozpoznać kanonicznego, – wszystko to było powodem podziału (t. 2, s. 131).

Z wielkim smutkiem Rada odpowiedziała z wielkim żalem na wieść o rosnącym prześladowaniu wiary w naszej ojczyźnie, zniewolonym przez komunizm walczący z Bogiem – prześladowaniem, które znów zaczęło przybierać najskromniejsze formy, jak było przedtem, w pierwszych latach rewolucji i nie mogło zawieść w ustaleniu wszystkich poprawność stanowiska, od początku stanowiska przyjętego przez nasz Kościół za granicą, pozycja, z którą nigdy nie upadła – całkowite nieuznawanie bezbożnej władzy radzieckiej i wszystkich, którzy z nią współpracują w ten czy inny sposób, w tym zalegalizowany „sowiecki kościół” Jest posłusznym narzędziem i przewodnikiem po swoich losach na całym świecie (t. 2, s. 143).

Wszyscy wiedzą, jakie potoki i morza krwi i łez zostały przelane na naszą nieszczęsną rosyjską ziemię, od kiedy do władzy doszli bolszewicy, ilu biskupów, kapłanów, mnichów i wiernych świeckich torturowano dla Chrystusa, ile świątyń zostało zniszczonych, ile sanktuariów zbezczeszczono i zbezczeszczono .

A teraz, nie patrząc na to wszystko, zastępca patriarchy Locum Tenens poznał. Sergiusz z Niżnego Nowogrodu otwarcie i publicznie, na cały świat, ogłosił żartobliwą sowiecką władzę „moc od Boga”, której należy przestrzegać „nie dla strachu, ale dla sumienia”, nakazując modlić się za nią. Kiedy przybyła do niego specjalna delegacja duchownych i świeckich, protestując przeciwko jego haniebnej deklaracji (w 1927 r.), Oświadczając, że nie można „modlić się o antychrześcijańską moc”, po prostu odrzucił ten tak rozsądny protest słowami: „Cóż, czym jest Antychryst? „

Tak jak ci, którzy nie lubią naszych ostrzeżeń o zbliżaniu się czasów Antychrysta.

Ale od tego momentu sprawa tej naprawdę antychrześcijańskiej potęgi poszła daleko w przyszłość! Pod nie znośnym i okrutnym niewolnictwem uderzyła już jedną trzecią całego świata, aw szczególności prawie wszystkie kraje prawosławne, gdzie św. wiara i Kościół cierpiały jak bezlitosne krwawe prześladowania, jakie mamy w Rosji.

I tak, pomimo tak jaskrawo wyrażonej, pozornie wyraźnej natury antychrysta, tego okropnego aachologa, prawdziwie satanistyczna moc stopniowo zyskała ogólne uznanie wszystkich stanów tzw. „Wolnego świata”. Co więcej, wszystkie prawosławne i heterodoksyjne kościoły chrześcijańskie i organizacje kościelne, które są jakby poza jej zasięgiem w krajach tego „wolnego świata”, skłoniły się przed nią w obliczu diabła.

Czyż to samo nie mówi tak wymownie i przekonująco o niewątpliwym przybliżeniu czasów Antychrysta?

A we wszystkich krajach prawosławnych, które podlegały autorytetem bojowników i okrutnych prześladowców wiary i Kościoła Chrystusowego – to straszne powiedzieć!– hierarchia kościelna, przez jakiś czas, nie tylko w pełni pogodzić się z tych sług szatana, ale również zawarł sojusz z nimi, kłaniając się tak w twarz szatan się i aktywnie współpracuje z nimi w całej gastronomii do nich i uniżenie pomagając im realizować ich piekielne plany podboju i podporządkowania się reszcie świata dla ostatecznego wykorzenienia wiary w Boga i zniszczenia Kościoła Chrystusowego.

Ale jeszcze gorzej: hierarchia Kościoła, zarówno prawosławnych i non-prawosławny, ciesząc się jak gdyby pełnej wolności w krajach bardziej „wolny świat” (Wydaje się, że „wolność” to – czysto zewnętrzny, zamiast wewnętrznego, który, oczywiście, ! a oni już stracili) udaje, że nie widzi: przedstawiciele jego regularne podróże do hołd kraju komunistycznego, istnieją różne nagrody, wymiana obłudne komplementy napisać ekstatycznie godne artykułów o tam życia, a … kłamstwo, kłamstwo, leżeć bez końca i, najwyraźniej, bez żadnego ukłucia Ovest.

Jest mimowolnie przypomniał nam, w jaki sposób Moskwa patriarcha. Alexis zwany w swoim czasie szalejącej ateistów Dzhugashvili Stalina ze złości, która jest teraz repudiated nawet przez swego dawnego towarzysza i „wybiera Boga, prowadząc nasz kraj do chwały i dobrobytu” i wyraził wdzięczność za „troski o potrzeby Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.”

Czy to nie jest kult Szatana?

Próbując usprawiedliwić taką hierarchię kościelną powiedzieć, że rzekomo zobowiązały się do „po prostu być cicho , a to „cisza” rzekomo „zapisz Kościoła”. Ale widzimy, że ci biskupi, religię szatana, nie tylko cichy, ale również najbardziej aktywnie współpracować z ateistycznej władzy Antychrysta, dzięki czemu sam jej narząd propaganda, i we wszystkim posłuszni jej wdrożenia.

Jednak ostatecznie „milczenie” w czasie straszliwych prześladowań wiary i Kościoła jest niczym więcej jak zdradą wiary i Kościoła!

„Milczenie jest podporządkowane Bogu” – uczy nas wielki ojciec Kościoła św. Andrzeja. Gregory theology (wer. 2, str. 338-341).

Gdzie teraz jest prawdziwa wiara i Kościół?

Czy można mówić o prawdziwej wiary i Kościoła, gdzie hierarchia Kościoła zawarł sojusz z niesławnych prawdziwych sług „naprzeciwko wroga” – diabła, postawiła sobie za zadanie wszędzie na całym świecie, w celu wyeliminowania wiarę w Boga, zaprzecza wiedzy o Bogu, aby wymazać z duszami ludzi St. Prawosławny i niszczą wolne służąc Chrystusowi w Kościele Zbawiciela, zastępując jej fałszywy Kościół, który jest posłusznym narzędziem złego Godless?

Czy można mówić o prawdziwej wierze i tam kościoła, gdzie chcą być zaniedbywane przez Kościół Chrystusowy istnieje już od prawie dwóch stuleci i konsekwentnie przechowywania nienaruszone nauczanie Chrystusa i Tradycji apostolskiej, a mieszanie prawdy z fałszem, stworzyć jakiś nowy „kościół”, który jest Chrystus Zbawiciel nie oparła jak false (straszne powiedzieć!) były jego słowa: zbuduję kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą (Mt 16, 18).?

Naprawdę można być tak duchowo ślepy nie widzi wszystkie kłamstwa organizacji kościelnych, które są za „żelazną kurtyną” wszedł do służby bezbożnej, tzw „komunistycznego” rządu, i udawać, należy uznać za uzasadnione, kanonicznej vozglavitelyami i przedstawicieli zniewolonych ateistów Kościoły?

Pierwotny Kościół Chrystusowy jest przede wszystkim stróżem i orędownikiem Prawdy, ponieważ Chrystus, Zbawiciel, sam powiedział, że narodził się za to i za to, że przyszedł na świat; aby złożyć świadectwo o Prawdzie (Jan 18, 37). Dlatego każde kłamstwo, każde kłamstwo, każde oszustwo, każde zniekształcenie prawdy lub głoszenie niekompletnej, wypaczonej Prawdy jest całkowicie obce prawdziwemu Kościołowi z samej swej natury.

Kłamstwo, według Chrystusa Zbawiciela, przez diabła, bo nie ma w nim prawdy: Kiedy mówi kłamstwo, mówi jego własne, bo – kłamcą i ojcem (Jan 8, 44.).

Cóż więc powinniśmy myśleć o ludziach, którzy nazywają się szafarzami Kościoła Chrystusowego i mówią kłamstwa?

Czyje to sługi: Chrystus – czy słudzy Diabła?

Odpowiedź musi być jasna.

W świetle tej odpowiedzi, musimy wziąć pod uwagę znaczenie wszystkich wydarzeń mających miejsce w dzisiejszym świecie.

Co jeśli w imieniu całego Kościoła jego ministrowie ogłaszają kłamstwo?

Co jeśli inni nie wiedząc o tym, udawać, że wierzą, to kłamstwo, a wszystkie kłamstwa oprzeć swoje stosunki siebie, a następnie powtarzając kłamstwa, albo przynajmniej nie sprzeciw, nie protestować przeciwko niemu?

Tutaj taki ponury obraz całkowitego zanurzenia w kłamstwie, albo pływanie w kłamstwach i stanowią teraz wszystko chrześcijanin prawosławny i non-prawosławne organizacje kościelne nazywających siebie kościoły (chociaż Chrystus założył tylko jeden Kościół!), Ponieważ są one w komunii z organizacji kościelnej, wyraźnie w służbie sług diabła za żelazną kurtyną, gdzie co prawda od dawna najbardziej bezwzględny sposób wyeliminowane, albo należą do tak zwanego ruchu ekumenicznego, który opiera się na gu trochę kłamstwa, jak gdyby Jedyny Prawdziwy Kościół Chrześcijański nie był obecny na Ziemi w chwili obecnej.

Z tego całkowicie pustego obrazu można wpaść w zupełną przygnębienie i rozpacz, gdybyśmy nie zostali ostrzeżeni o tym Słowie Bożym, że tak musi być (tom 2, s. 410-412).

Na tej strasznej drodze – sposób obłudne kłamstwa, które nie powinny mieć miejsca w prawdziwego Kościoła Chrystusowego, w tym czasie, mamy w naszej zniewolonej bezbożnej Rosji Sergianism, który jest logiczną kontynuacją obecnego Patriarchatu Moskiewskiego. Co za straszna zdrada krzyża Chrystusa w niesławnej Deklaracji metropolity Niżnym Nowogrodzie. Sergius z 1927 r. I wielokrotnie oświadczał o nim i Patr. Alexis że bezbożny władza komunistyczna jest moc Boga, i że musi dziękuję za opiekę nad potrzebami ludności prawosławnej!

W ten sam sposób o, być może tylko sporadycznie w zmiękczonej formie, materia i hierarchiczne zarządzanie innych miejscowych prawosławnych, którzy byli na terytorium krajów komunistycznych.

Jednak trudno jednak o wiele lepiej w tak zwanym wolnym świecie, który nie jest jeszcze taka otwarta krwawe prześladowania krzyża Chrystusa i Jego wiernych naśladowców. I tu jest jakaś brak wolności – niektóre powiązanie wielu przedstawicieli hierarchii kościelnej, niektórych podwładnych, niektóre z ich zależność od krzyża Chrystusowego wrogów. Potężne narzędzie dla tych wrogów stają się tak modne teraz ruch ekumeniczny, który ostatnio wyraźnie antychrześcijańskie ujawnił swoją twarz, ukrywszy chytrze uwodzicielski slogan dla wielu chrześcijańskiej miłości i uniwersalnej jedności.

Musimy zawsze pamiętać: służba Kościoła władzy walczącej z Bogiem lub ekumenizm antychrystański – wszystko to samo! – odrzucenie Chrystusa przez ramionach – krzyż Pana, to jest – duchowa kapitulacja, poddać się wroga Boga i wroga ludzkiego zbawienia – szatana. Jeden zewnętrzny widzialność Kościoła, nawet jeśli jest bardzo bujna i atrakcyjny zewnętrznie, jest więcej – nie jest prawdziwy Kościół, jedyny kościół, który ma być (to znaczy, 2, pp 558-560 ..).

A najbardziej wyimaginowani „słudzy kościoła” i ich obrońcy są naprawdę najbardziej przebiegłymi ze wszystkich podstępów naszych czasów! A najgorsze dla nas, ponieważ dotyczy to najważniejszej dla nas sprawy – dzieła zbawienia dusz. Wiele wymyślił wróg rodzaju ludzkiego podstępu w celu łapania dusz ludzi w ich sieciach, Guile niezwykle zróżnicowane wszelkiego rodzaju, ale to jest chyba największa jego „osiągnięcia”, którego zdaniem do niedawna nie było możliwe, więc jest dziki i straszny (tj. 4, str. 359).

Dlatego teraz stoją w obliczu tak strasznej rzeczywistości, że nie wszystko, co nazywa siebie „Prawosławie” jest naprawdę prawdziwy Kościół prawosławny, a nie sam chytry fałszywej afishirovka zmylić naiwny i łatwowierny, który nie może zrozumieć, w wszyscy współcześni przebiegli ludzie!

Prawdziwy Kościół jest skarbcem i dystrybutorem łaski Ducha Świętego – tej Boskiej łaski, bez której wieczne zbawienie człowieka jest niemożliwe. Jaka jest główna cecha, dzięki której możemy odróżnić prawdziwy Kościół od mnóstwa fałszywych kościołów, które istnieją w naszych czasach?

Duch Święty zstąpił na Apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy, zgodnie ze słowami Pana Jezusa Chrystusa, który obiecał więcej do Ostatniej Wieczerzy, ujawniła go, jest przede wszystkim w duchu prawdy i został wysłany do uczniów Pana, aby poprowadzić ich do całej prawdy (J. 16, 13 ), a więc prawdziwy Kościół Chrystusa, przekazywane wiernym łaski Ducha Świętego, to taka, która przechowuje, wyznaje i głosi prawdę. Jednakże w przypadku, zamiast prawdy głoszone leży w dogmatyczny tego czy nauczania lub moralnie lub w zakresie wszelkiej nieprawości na wszystkich, nie jest, oczywiście, nie jest prawdziwym Kościołem, nie łaska Boga oszczędza osoby, ale tylko jeden zewnętrzny widoczność, bluźniercze oszustwem.

Pojawienie się takiego wdzięku lzhetserkvi na ziemi przewidział już w ubiegłym stuleciu, nasz wielki asceta pobożność, uczony teolog i duchowy przewodnik i pisarz, biskup Teofan Pustelnik Vyshenskii gdy pisał:

Wtedy, mimo że nazwa chrześcijanina będzie słyszalny wszędzie i wszędzie będą widoczne świątynie i urzędnicy kościelni, ale to jest – wygląd wewnątrz odwrotu prawda ” (. Komentarz do 2 Listu do Tesaloniczan, 492 pp).

Czyż nie widzimy teraz znaków takiego naprawdę strasznego zjawiska w strasznych dniach wyraźnie rozszerzającego się odstępstwa od Chrystusa? I nie tylko w tak zwanym „nie-ortodoksyjnym”, ale także w samej prawosławie, z której jest tylko jeden ekran, jedno imię? Pamiętajmy, stare rosyjskie przysłowie: ” Nie wszystko jest złotem, które błyszczy „.

A nawet jeśli są oskarżeni o niczym, aż niektórzy podobno sekciarstwo lub podział, my nie potrzebujemy tego, aby się wstydzić, ponieważ chcemy pozostać wierni Chrystusa Zbawiciela do końca i należeć do założył prawdziwy Kościół, w którym sami możemy znaleźć łaska Boża i jej wieczne zbawienie. Wynajduje przebiegłość ludzi, którzy zgrzeszyli przeciwko Chrystusowi, lub lzhetserkvi ekumenicznej jedności wszystkich tych lzhetserkvey dla nas nie więcej niż graceless zgromadzeń, do którego my, jego chrześcijańskim sumieniem, nie możemy i nie chcemy należeć. Prawdziwy Kościół Chrystusowy, Chrystus nie zmienił, wyznaje i głosi to czysta prawda bez domieszki diabolicznego leżą pozostaje nieodparte bramy piekielne i trwa aż do końca tego wieku i powtórne przyjście Chrystusa, przynajmniej te należące do niej i odrzucone w najwyższym stopniu.Ale tak właśnie powinno być, ponieważ sam Chrystus nazwał tę wierność końcem prawdziwego Kościoła „małe stadko „, mówiąc, że gdy przyjdzie ponownie, będzie trudno znaleźć wiarę na ziemi (Łk 12, 32 .. Łk 18: 8).

Dlatego oczywiste jest, że nie jest w „większości” sprawy, a w posiadaniu prawdy, a kto będzie dążyć do większości, łatwo jest stracić prawdy, odchodząc od niego, wraz z „większością” (vol. 4, s. 373-374).

Z ekumenizmem musimy zdecydowanie pokonać , a wraz z innymi podróżnikami nie powinno mieć nic wspólnego.

Nie jesteśmy z nimi w drodze. Musimy to zdecydowanie powiedzieć i pokazać w uczynku. Przychodzi taki czas dla nas prawdziwej spowiedzi, kiedy może być sam i znajdujemy się w sytuacji prześladowanych. Bo teraz cały miejscowy Kościół prawosławny dołączył do „Rady Mipovogo Kościołów”, a tym samym zmienił prawosławia i czcił szatana, to jest czas do naszej kompletnej izolacji. Nie możemy i nie powinniśmy mieć do odstępców od prawdziwej ortodoksja nie jest dialog, i musi być przygotowany, jeśli to konieczne, aby przejść do „katakumb”, jako „prawdziwy prawosławnych” w naszym kraju (vol. 3. str. 108) .

Ale uważamy, że nie jest do końca Pana opuścił lud rosyjski, szaleńczo ulegli pokusie wroga i vpadshy przez nią w takiej strasznej krwawej testu. Jest mała „resztka”, którzy pozostali wierni Panu i naszym Zbawicielem rosyjskich ludzi ukrywających się w katakumbach, które będą w stanie, z łaskawą pomocą Bożą, aby duchowe doskonalenie mas że wystąpili przeciwko Bogu, Rosjan i ożywić Świętego Rosja, jak trochę zakwasu, który jest słowem Chrystusa cała zakwasza ciasta (Mt 13, 33 ;. Łk 13, 21) (m 4, str .. 385).

I chociaż nasz Święty Rosja pokonała w prochu, a do przekroczenia to vodruzhon „tron szatana” (Ap. 2, 13), ale istnieje naród rosyjski, który jest czymś w rodzaju świętej Rosji nadal pozostał, pomimo wściekłego kampanii przeciwko prawdziwym Wiara chrześcijańska, która jest teraz wszędzie – na całym świecie. Podkreślamy – prawdziwą wiarę chrześcijańską, ponieważ teraz są surogaci tej wiary; Oczywiście, z niewątpliwej celu – aby bardziej skutecznie zwalczać wiarę prawdziwą, przez tego fałszerstwa i oszustwa niegodziwego, licząc na to, że ludzie są na tyle mało wrażliwy duchowo, aby zrozumieć, gdzie prawda i fałsz i podstęp, gdzie prawdziwa Kościół Chrystusowy, gdzie znajduje się fałszywy kościół (t. 4, s. 386).

Nasza ścieżka – bezkompromisowy negacja, zdecydowane odrzucenie Antychrysta zła, które jest niemal na całym świecie, aby przejąć i kościoła i władzy świeckiej nad zachowaniem i prowadzi show, a nieprzyjaciele ich własny i psychicznie i fizycznie niszczy (czyli 4, p .. 490).

To nie może być uznany za kościół całkowicie za darmo i biegnie przez Prawdy – o Prawdzie Chrystusa, jeśli vozglaviteli naturalnie dając kierunek jej życia są antychrześcijańskich lub przepojona duchem organizacji ateizm lub nawet w organizacjach, które inspirują poważne wątpliwości co do jej czystości.

Napędzane przez takich przywódców duchowych Kościoła nie może zboczyć z drogi prawdy i nieuchronnie prędzej czy później będzie wszystko na ścieżce kłamstwa, które są jego vozglaviteli (vol. 4, str. 492).

Ale to jest dość przerażające, gdy przedstawiciele i duchowe vozglaviteli poszczególne Kościoły lokalne, zrobić członkami jedynego prawdziwego Kościoła Chrystusowego, zapominając o ich wysokiego powołania się sługami dzieło Chrystusa na ziemi, wchodzi w przyjaznych stosunkach, a nawet w najbliższym sojuszu z wrogami wiary i Kościoła i oddać się w całkowitym posłuszeństwie i niewolniczego posłuszeństwa wobec sług szatana, nie chodzi o służąc Chrystusowi sumienie wobec Zbawiciela, ale tylko o zadowolenie swoich nowych panów. Najbardziej zła i niebezpieczna idea nowoczesności – jest idea pojednania „współistnienia” ze złem. I w tej chwili całkiem sporo, w tym także ministrowie Kościoła, ulegają tej idei.

Ale jak prawdziwy Kościół Chrystusowy jakoś pogodzić się ze złem pochodzącym z wrogiem ludzkiego zbawienia – szatana? Czy może współistnieć z nim bez prowadzenia najbardziej zdecydowanej walki z nim?

Oczywiście, że nie, ponieważ, według słów Chrystusa Zbawiciela, nikt nie może dwom panom służyć (Mat. 4, 24). I dlatego zhivotserkovnichestvo i renovationism, stawiając sobie za pomysł pogodzenia chrześcijaństwa z tego świata, który znajduje się w zło, a „Sergianism” nauczanie „współistnienie” z bezbożnych władz komunistycznych, a uczestnictwo w tzw. „Ruch ekumeniczny”, uznaje równości i równej godności wszystkich grup religijnych i „wyznań”, to wszystko jest w istocie już odejście od prawdziwego Kościoła .

Czy w Kościele może istnieć organizacja, która wzywa do „lojalności” wobec sług szatana?

To, oczywiście, nie jest Kościół, ale fałszywy kościół, czy „Kościół złoczyńców”, jako Słowo Boga (Ps 25, 5), i składają się z „kościoła” jest nie tylko zbawienne i vice versa – jest szkodliwa.

Pytanie brzmi: dlaczego tak często o tym rozmawiamy i piszemy?

Potem, że nasz święty obowiązek duszpasterski – ostrzec naszych wiernych z niezliczonych subtelnych pokus, które są teraz wszędzie w wielu rozproszone: musimy ich uczyć, jak rozpoznać prawdziwy Kościół – nauczyć się odróżnić ją od lzhetserkvey i „Kościele złoczyńców” . Chrystus Zbawiciel dał nam dużą obietnicę, że Jego Kościół nie przemogą bramy piekła, czyli wszystkie moce piekielne na ich maksymalnego napięcia. Ale niektórzy wierzący, innych pasterzami i nawet niektórzy biskupi i cały Kościół lokalny, na czele z nich, mogą odpaść od Jedynego Prawdziwego Kościoła w sklepie dla siebie i swoich zwolenników do wiecznej śmierci w głąb piekła .

Nie na próżno Chrystus Zbawiciel nazwał członków Swego Kościoła małym stadem i przepowiedział, że kiedy ponownie przyjdzie na ziemię, z trudem odnajdzie wiarę na ziemi? (tom 1, pp. 380-381).


Nicefor.Info


O Patriarchacie Moskiewskim. Arcybiskup Averky Taushev (1976) (ru.)


Translator PL